Глубокие корни деревьев дуба

Глубокие корни деревьев дуба .

I.

Один стоял Kolppanen
темноте пустыни в самом центре
избушка в последнее время
века , средняя заработная плата .
Война , буря пронеслась
население пустынной региона .
Тут и там были, конечно,
еще кто-то сильнее
рука pysytteleinyt turpeessaan
закрыт . Semmoinen также
это Erätöllin , штиль
хозяин . Полицейский Kaarleksi его
вообще был назначен .

    В свое время , он был
    Швеция ряды
    воевал Петр Великий
    полосы , был
    был взят в плен , и ,
    ломая с тех пор бесплатно,
    вступить в обладание этим
    плюс небольшой Толли
    Участок рядом с ним.
    Вот он сейчас eleskeli
    молодой выращиваются с
    он был с дороги
    Устав от голода
    жена финского человека
    Кроме отремонтировать.

    старая корова
    вопрос и то, что он
    мало того, что старик
    небольшой pellostaan ​​kokohon
    получил , они зарабатывали себе на жизнь
    себя , но особенно от
    лес диких животных , как
    охота была , конечно,
    пожилых дорогая работа .
    Прошло много лет медленно
    и небольшое увеличение Mari
    immeksi к счастливому . казалось
    Кажется, как будто старик
    смогла здесь жить
    конца своей жизни от
    melskeestä мир.

    Этого не произошло .

Один летний день
явился им , чтобы вокруг
великий охотник клуб .
Вскоре äkkäsivät гости
Erätöllin и решил
стоять на мгновение покоя.
Жизнь Nytkös töllissä
родился . Казалось,
будет мирное зяблик пара
усадьба шальной стадо незнакомцев
пятнистый птицы,
суматоха вокруг, и siksattivat
кудахтать , что язык открытого огня ,

    те, которые не
    понять слово .
    Недовольные сб
    дверь в рот старика на скамейке ,
    молчание
    смотреть неожиданное
    нарушители .
    Он, конечно, знал, как venättä ,
    а не те
    говорили. Чем больше аварийного
    Мари был raukalla . он
    Тем не менее, незнакомцы успели
    скрыть от глазглубокой
    нагреватель в паз одежды
    под

    и там он был
    Теперь kättyrässä tohtimatta
    Не вдыхать . когда
    гости разошлись , и
    она, наконец, нашли в себе силы прийти
    появляются , он заметил,
    большой ужас , что
    они взяли " Bloke "
    [ Дедушка ] с ним . большой
    боль и безнадежность
    Мария провела большую часть
    их день , пока , наконец,
    назад старика . Он сказал
    он был посетить руководство
    и сказал, что получил золотую монету
    зарплата .

    Теперь превратился в
    Марин мгновение ока
    траур по большей радости.
    С блестящими глазами смотрел
    он удивительно сокровище ,
    изумление величие и
    веса.

В течение нескольких недель
Еще раз старик пришел к
в качестве ориентира , чтобы взять.
На этот раз , там Мари
не успел
скрытый - отличный
неудачно, потому что , хотя
Теперь гости имели , а два ,
один молодой , один старый
Господь , Мария былахуже
беда . Они не хотели , чтобы
не существует способа, чтобы оставить ее
Вопросы и мир
взгляд.

    Особенно их было то, что младший
    вредоносный .

Как осенью стал приближаться
Эти два начала увеличиваться
чаще здесь в иностранной
посетить . время от времени
был молодой один раз
на мою собственную. Санкт-Петербург был мастером
Полицейский Чарльз слышал о других
позвонил ему , и именно поэтому
она начала ее
назначить , - между
голые в Санкт-Петербурге , - и
они стали хорошими друзьями.
Приветствие было Erätölliin
Питер всегда сэр.

    И он никогда не
    слева
    бросать деньги монеты
    открытия грейфера . это не удивительно,
    затем, если пожилой человек был
    коричневый kolpitsakaapissa
    " Väkevääkin " Этот гостевой
    справка. Хотя увеличение богатства
    застенчивый , он служил ему :
    Marikin всегда удовольствие.
    Сначала было Мари ему да
    боится , и говорит Петру:
    мастера «плохой» , но теперь
    было наоборот .

    Он имел смелость искать
    Питер silmiinkin , и
    äijänsä говорил с
    Питер Лорд , он всегда
    с наибольшей нежности.

Один падение вечер Мария
один дома . старик был
пошел в деревню и обещал
не до следующего утра
вернуться . Kolpitsan рядом
Мария сидела на табурете rukkinsa
проводитьвечером перед .
Не испугал его .
Он так привык к
Здесь, в самом сердце леса
быть в одиночестве , было так много
Сентябрьский вечер смотрит в окно
эти движущиеся фонарь - пар,

    что России в мрачной
    пустыня ночью с подсветкой
    пришлось привыкать слушать
    голодные волки ужасно
    вой. Он читал в то время
    ночная молитва , например,
    äijänsä учили ,
    а затем заглянул
    боюсь небольшое окно
    зубчатые звери , что
    vongeltelivat на открытом воздухе.

Теперь молчал природа .
Когда прялка молчал, сопровождается
только щель крикет
бесконечная песня медленно
тишина, с
Мари это часто означает,
слышали о нем. Жужжание и прялка
крикет кайф - это достаточно
Мари девственница ratoksi . как
трудолюбивый , как они были в
попеременно , когда из них сразу
однообразно virttänsä
тянуть,

    один был неутомимым
    он их слушать.
    Его голова была
    затонул вперед, его
    Свет , Попытка
    lettinsä покрыты в рамках
    белой , половина выявления
    его грудь . Большой синий
    смотрят в глаза , уставившись на
    мухи , которые
    kuontalolaudalla трутся друг о друга
    takakoipiaan и крылья ,
    как varustautuen
    в крупной компании.

    Был еще вращается колесо
    движения , но были
    sormetkin должен быть на работе,
    но вскоре перестала прялку
    hyrräämästä полностью ,
    бронзовые руки
    затонул бесконтрольно
    отдыхать на свете
    фартук . Sirkkakin молчать
    в то время как , с тем чтобы не
    это помешает
    любимая жена
    мысли.

Что медитировал на марийском ?
Он посмотрел так грустно .
Что было бы печали он
был? Не был ли он
в середине самой счастливой жизни
полевой цветок ? В конце концов,
он из удовлетворения
семнадцать , когда он был
здоровый , беззаботный, он Saihan
свободно парить пустыне
пути . Образование любил Отца
для него, чем небесных существ
он сказал Богу:
отправлено в старости
дней, чтобы подсластить .

    Или же будет горничная оплакивали
    лето всего, если он будет
    kammonnut тоскливые наборы зимние в ?
    Нет ! Одним из выдающихся
    переехал в груди.
    Течет его примерно огромного количества
    колебались . не
    некоторые глубокие вздохи
    повседневные причины смогли
    воспитывать.

Внезапно , он услышал сигнал ожидающего вызова
окна . Это похоже на сон
utuisilta страны, отнесенные
kolkkoon реальность ,
испугался, он прыгнул
стул .

" Кто это? К этому времени ? " спросил
он себе, торопливо голова
просто pöpperössä дверь открыть.

" Добрый вечер! " сказал, что кто-то
возникает из темного экрана .

" Питер сэр ! Таким образом
поздно! " воскликнул Мэри находясь под
еще более перепутались .

" Пожалуйста, не делайте меня
ajane , даже в этот поздний час
сошел ? " ​​спросил гость
сильно толкнул вперед в дверях
через меня.

Теперь , Мэри заметила , что гость
просто искал измученным и
поспешил за водой . Вскоре это было
Он в очередной раз меняется.

Гость был в то же время
heittäytynyt кровать.

" Спасибо, моя дорогая , спасибо! "
Это пятно , чтобы захватить жадно
Ковши для воды.

" Ohhoo , который попробовал ...
Я шел всю ночь в течение шести
потеряли в пустыне , и ,
joll'en быть здесь
pilkoittavaa заметил свет ,
Я был бы потерян " .
Таким образом, Петр сказал г-н
ток , чтобы добраться до .

" Ну, будет есть Nette "
сказал Мари , начиная с
Крышка стола .
Перевод правильный путь вверх
белая доска таблице , установите
Он его небольшой, чистый
puulautasen . Тогда вытащил
Он плита из уст небольшой
mustettuneen глиняный горшок вне,
он принес к пластине.
Крыльцо в шкафу
kiulusta вылил rahkamaitoa ,
Питер владыка деликатес ,

    puukuppiin и вы плывете
    это на столе.
    Таблица шкаф взял
    он теперь деревянная ложка
    и нож , размещение
    ложка в чашке молока красиво
    следующий . Теперь подошла к столу
    позади скамейки на углу
    leipäkannikan повернуть.
    Резко адаптер леди
    заметные из них на груди
    против разреза
    который ехал в несколько местных
    ломтики . Тем не менее, вошел
    коричневый kolpitsakaapista
    появляются белые бутылку и т.д.
    безногий кубок .

    И теперь она готова Iltanen .

Конец подлокотника было
возвышенное гость наблюдал
сладкий девичья энергичный
движения.

" Нет ли у вас здесь
по мне? ", сказал он käytyänsä
сесть за стол .

" То, что я скучаю
это будет? ", сказал Мари , создавая
глаза в землю.

" Разве у вас нет никого , который
желание , родственник ---- "

Мари дал отрицательный ответ .

»- Или ли жених ? " спросил
Санкт-Петербург ищет острый
девушка.

Мари покраснела .

" Итак, у вас есть жених ! "

" Вовсе нет! Кто я
huolisi " .

" Кто я huolisi вы . Хех ! Если
Я был бы мужик ,
Я хотел бы рассмотреть наибольшее onnenani
чтобы заставить вас выйти за меня замуж ",
Петр заговорил голос
который не издеваться свидетеля.

Мари покраснела больше и больше.

" Буду ли я ? " спросил молодой
сэр.

Мари молчала .

"Давай в шутку .
Вы бы за меня замуж , если
Я был бы мужик ? " сказал Питер
и остался с любопытством ответа
ждать .

Небольшой внутрь борьба
После скромности
и страх вызвал ,
поднял горничной вдруг его глаза ,
эквивалентный вес " " D " и
вышел в срочном порядке.

" Будет ли он , чтобы я
в любви? " задумался Санкт-Петербурге
сэр. " Хм ! Не то, чтобы быть
романтическая : в случае выйти за него замуж
здесь, слова себя в чем-то
слуга в суд ... но
нет! Он слишком невинным,
слишком священным мошенничество
жертвой ... А что, если моя жена
знание будет ? ... почему бы не этот
не равным себе ! здесь
где охотиться вместе,

    медовый месяц мы могли бы получить . мой
    необходимо , чтобы увидеть тех,
    Апелляционный суд отвратительно мужчин
    лица, не дышать в суд
    tukahduhtavaa воздуха . "

Мари вернулась, taarituoppi
рука , как будто
ничего не случилось ...
Его глаза не были
samallaiset как из
По ...лицо, казалось,
отмывали от . Гость herkesi уже
есть , выпив немного
плевелы пинта .

" Ну, что должно быть сделано сейчас Мари
мед ? " он начал с такой
голос , как будто ничего не было
произошло .

" Вы меня за рулем там сейчас
всю ночь ».

" Могу ли я встал для вас!
Я сделал . Оставайтесь здесь
но ночь . Вы сделали
tehne мне никакого вреда.
Я доверяю тебе ... Äijäni
кровать в эту ночь пуст ;
Вы лежите там. " Это болтали
девушка со всей невинностью .

" О, как чистое, невинное
его душа . редкий
Существо он , " мысль
придворный , и, казалось,
чем он должен был бы его сердце
решили честь
не быть " делать ничего
зло " immelle ему
так по-детски уверенности
доверять. Бедный ребенок ! Как бы
он мог не беспокоиться об опасности , что
он не знал, вообще.

Питер Господь да состоял из
долг, и решил
следовать его требованиям, но
когда лодка сразу река в шее
позволить вверх, она не может быть
предотвращается снижается.

СБ поздней ночи
столбцы Одноклассниках , которая
что . Питер уже
Марин сел рядом с
приняты руки к их,
прижался головой
грудь - обнял его ---- .

Когда первые лучи солнца
pilkistivät tuuheitten ели
через жительства охотника ,
они встретились там два
Небесный состояние очаровал
любовник, кто ответил веществ
бы мог подумать, .

II .

Весна пришла .
Полицейский Чарльз умер.
Он думал, она увеличилась его
Marinsa так далеко от всего этого
коррупция в мир, чтобы
когда он однажды вечером ,
в свою очередь, встретился с
выращивают в виде светло- бит
ребенок на коленях , он получил
шок sydämmeensä , ett'eivät
его изможденные силы в
пережил .

" Когда я однажды прикован к постели
У меня есть, чтобы, таким образом, я не делают это
не встанет " , он всегда был
сказал .

Теперь он Кровать должна была , и
Его слова сбылись .

О Mariparan пространство ! Там
крыльцо, сделал на замену
его возлюбленная заводчик
тело покрыто одежды . он
если бы он туда, чтобы были экспортированы
ponnistettuaan последний
мощность . Я не думаю, что он постоянно
даже коровье молоко ,
и все , однако, его
плечи . Там olkivuoteella
uinaili немного крошечной твари
очистить пеленки ,

    Мать ждет его. сейчас
    видел тольконесчастная мать ,
    , что в мире , в настоящее время включены
    он один , как он был
    При этом, когда один из ее
    требовали безопасность, защита .

"О Питер , Питер ! " вздохнул
он сам , принимая ребенка
Заткнись на руках ... он вздохнул ,
так тихо, что едва ли
я заметил , но это
вздох пришли из самых глубоких
Рожденный сердцем sopesta ,
с последующим трюме потоке слез,
которые текли по karpaleet
тощие щеки , черно-белый
сторона , а на румяные щеки
сын - palleroisen лицо .

    С удовлетворением
    улыбнулся малыша
    коленях матери ,
    лизать губы
    слезы его матери .
    Он показал
    превратить волосы
    незащищенность, ребенок
    таинственный инстинкт
    Он посмотрел на договориться
    свет в мире,
    Эльфами ним
    Бог приказал ,
    как и все люди , так
    гораздо больше. ----

Вдруг вскочил Марий
встал, после снижения для ребенка
кровать, и выбежал . он
töminää слышал , как если бы
кто-то ездил töllille
ноги . Да, в самом деле!

С этого kiitääkin всадника
Оказывается, он приблизится .

" Питер ! " воскликнул Мэри. " Спасибо,
Бог ! "

Питер изумление джентльмена было
большой , узнав , что
в его отсутствие, было
произошло . Его совесть
сказал, что он был виноват в
старик в внезапное
смерть . Вскоре исчезли
Тем не менее, этих несчастных
мысли, когда он новоселье
С момента вступления в, увидела, что ребенок, самостоятельно
сын olkivuoteella пинать .
Его триумф был бесконечным.

" Так что это мой сын,
мой первенец ! " воскликнул он,
несколько раз. В течение долгого времени сидя
он тогда до края
ребенок на коленях глубоких мыслей
Забыли дюйма Мари увидел ее
некоторые большая вещь, чтобы думать о
и, следовательно, не мешает ему .

"Теперь они не лают
мне , что я ett'ei
есть сын ! " промолвил он
наконец. " В конце концов, это мой
выглядеть? " спросил он вдруг .

"Посмотрите на глазах , смотреть на рот ,
нерв ! " ответил Мэри. Его
его лицо снова прояснилось вы принести свет ,
Санкт-Петербург , который был сначала в момент
так сильно очарован .

" Было принято решение ! " сказал отец
вдруг , поднимаясь , стоя .
" Пойдешь со мной ,
Мари ? "Он сказал .

" С тобой ! Куда? "

" Не доверяешь мне? "

Мари обвел глазами на землю.

" Но , человек впервые
похоронить ", промолвил он тихо .

"Все волнуйтесь! "

Так оно и случилось . г-н Санкт-Петербург
представлен тела пожилой человека
могила . Марин корова , и все ,
Наиболее ценным был найден ,
был продан и переехал в Мариетта
их дети в Петергоф , где
Питер Господь заверил его
при условии, что сервисный центр.

III .

Петергоф это жизнь.
Принц стал наследие
Еще раз есть много времени
провести лето . необычный
город Петергоф принесет .
Были понесены в том, что имперская
дача, багору , зависит от
до такой степени, что сделал
elinlähteestään , что когда
Апелляционный суд пуст высокой
их жители , является размер куни
город будет атрофировались .

    Хоу величественные окна
    покрыть серые шторы ,
    благородные статуи
    его стены
    уродливые деревянный ящик
    закрытые , фонтаны
    сухой и парк
    lakaisematta коридор .
    Люди зевают
    ikävissään , торговцы
    märräävät покупатели
    лишение . Но позвольте мне быть ,
    когда флаг развевается над судом
    в башне, где его высокая
    владелец присутствуют ,

    то в
    движение , жизнь,
    так же, кактуманно
    Сентябрь небо вдруг быть
    прозрачная, теплая
    Весеннее солнце ruvettua
    возникли к природе
    обновить . здорово
    Keijot апелляционный суд во всем
    великолепие фонтанов
    деградировали метла дождь
    через heloittavassa
    солнечный свет, люди
    hääräävät и бюст,
    vosikat kulettavat гонки
    " Sidokkojaan "

    рады hykertelevät
    puotimiehet kämmeniään .

Так как сейчас. Чистый,
выпускного платья ожидать плюш
высокие гости парк.
И время, необходимое для
ожидалось. наследие князя
небольшой семь -летний сын
очарованы к естественному
совершенно новая . видно, как
ее каждый день , идя через
старый седой учитель
включены.

В теплый утром . солнце
так высоко , что кажется,
puitten над высокой суде
päärappusille . молодой принц
уже пришел инструкторы
природы . При запуске
проворный мальчик спрятал старика ,
когда он призывает к учителю
гонка на счете, всегда
Согласно тому, что его маленькая
Глава вводили. учитель
напоминая ,

    ett'ei он так
    быть острыми , ответственность за мальчика ,
    что она сейчас урок
    и что , в конце концов , а не его
    его отец сказал: "Пусть мальчик
    шуметь ! " Теперь , положил голову
    весело дюймовый .

" И начать sotamiehisille ,
Я капитан , и вы
завербовать . Это ваш keppinne
быть пистолет . Ну, smirnaa ! "

Но пожилые люди не являются
зрелище не знал, не хочу быть
Война трюки делать.

"На pletsbo ! Почему бы вам не сделать? Вскоре
Сейчас ! " кричал мальчик.

«Я стар уже , мой ребенок , "
hetas старик начал говорить ,
но капитан не был
слышат .

" Заткнись сейчас , я говорю! " плакал
Он пытается подражать Commander
аудио .

" Нет, нет ! " улыбнулся старик
делая Маленький принц
пожалуйста.

" Ruuku Na ! " под командованием капитана.

Рекрут повиновался .

Теперь , под командованием храброго
Военачальник работает,
Поскольку само-
tipsuttamaan , только коридор
свою очередь, он заметил, что
новобранец не покупал улыбку
на скамейке запасных.

Это было ужасное оскорбление
Его Высочество получил .
В ярости , он побежал
старик , называя его
сразу Адамант , но
когда вместо этого хвоста
начали предупреждать другие слова ,
ett'ei он получает , что путь
учителя ведут себя в их
точка , мальчик взрыв
плакать от «отца
жаловаться " .

По двору на переднем плане
он нашел там
Крестьянка в небольшой
мальчик оглянулся
попросить что-то . Какая картина
что в траур
женщина в лицо! молодой
красный , казалось, было просто
исчезать , но морщины
лоб и тонкий poskipielet
показали, что это было
изгнание побежденных .

    В глазах сверкали еще
    приносит свечение той природы , но
    некоторые дают , но
    углы были уже у власти
    В их больше получил , есть
    они больше не спрятаны глубоко в
    välähtelivät трепет .

" Кого вы ищете ? "
спросил Маленький принц , забыв
äsköisen harminsa . вдруг
просветлело депрессии жена
лицо .

" Это импортируется Вами ,
мой ребенок ", промолвил она,
мягко говоря, юный принц
огненные глаза и тушении
ее корзина красивая,
красные ягоды .

" Клубника ! Горе, горе "
ребенок воскликнул радостно .
" Я собираюсь указать
papalleni , чтобы показать вам ! "
Сказав это, он vikelsi
вверх по лестнице и проскользнула внутрь .

" Теперь, когда он должен быть здесь",
жена вздохнула , глядя на дверь ,
Маленький принц был
lonkalleen оставили .

"Слушай сука, " сказала, что ее
тот же учитель , который имел
студент после kampuroinut .
" Вы знаете, что ребенок кен ? "

" Я знаю! "
сказала жена
самоуспокоенность в
голос .

" Ну, как ты смеешь
вы думаете о нем ? " спросил
Второй . Запомнить vast'edes ... ! "

" Я sinutellut , что
ребенок в течение семи лет ,
У меня нет его на свой
Ваш совет , " сказала жена ,
кто был не кто иной , чем
Полицейский Чарльз дочь Мария , старый
знакомство .

Направьте , как он был
образование после смерти отца
Erätöllistä Петергоф
переехал , проходит через
это радость весть о Царстве
что наследие князя
Петр был сын родился .
Медсестра этого мальчика
было приказано Марии ", потому что он
был настолько чистокровный и здоровым
человек " ... Но вскоре
большие перемены. Он был женат на
Paaritsan в сельскую человека
Kolppanen в церкви ,

    он человек
    До этого не было
    не видел ... Было сообщено,
    что это произошло императрицу
    Воля Елизаветы .
    Герцог было интересно, если наследование
    он также согласился ,
    он не получил Марий
    знаю, но он
    верят, как г-н Питер
    еще за день до его
    его уход был для него
    Атака была .

Это было Мари было
жена финского крестьянина ,
и одет только сейчас он стоял
шестилетний сын
в том, что Императорский Петергоф
дворец .

" Как вы смеете? " собирался
просто учитель немецкого языка
ярости рев
мужественный жена
Наследие князя появился в Санкт-Петербурге
веранда . Там в настоящее время составляет
Еще раз на глазах у Марин
его возлюбленная Санкт-Петербург , но
сильно изменился с первого.
Он был в течение многих лет , проживающих в
которые в той или иной так ett'ei Mari
был он в течение многих лет
получил nähdäkään .

" Иди сюда! " слышал Mari
как он говорит , бывший
знакомый голос , хотя
Теперь он был jonkullainen
достоинство рябь .

С дрожащими коленями пошел Mari
князю , который
, подав ей руку , прося :
" Как дела? "

" Я теперь вдова . Муж умер
оставив меня с моим ребенком
страдания " .

Наследие князя попросил его
внутри.

Когда мальчики были два
незавершенной веранда,
они впервые посмотрели друг на друга
ток, Маленький принц
особенно от испытующе .

" Откуда вы ? "
спросил князь наконец.

Крестьянин не ответил.
Принц снова был на том же
Вопрос , конечно,
Русский .

" Я не понимаю ", сказал теперь второй
Финский .

Теперь это был Маленький принц
через весь языке их запасов .

Он спросил по-немецки на первый, но
это , конечно , помогло.

Теперь пришел черед французов.

" Parlez уоиз ро fransuski ? "
спросил он, в ярости ,
чтобы обнаружить свои языковые навыки
конец . Не здесь больше
помочь , чем учителя , которые
Вопросы были слышны смех
стал прибытия .

" Спросите его , сударь ;
какой язык он знает , "
сказал князь.

" Он не знает, как сделать ' Ро
tshuhonski » , заверил учителя.

" Ну , поговорите с ним , " Ро
tshuhonski ' ", сказал студент .

"Я не из тех языке
Говорят, " ответил учителю
презрение , взглянув на
бедный мальчик .

"Почему нет? "

" Никто не образованный язык
говорить о " .

" Неужели никто не цивилизованным? "

В то же время , было мало
Крестьянин с толку слушал
странный разговор, который
по-видимому, связано с ним . два
среди небольшой парень с
Да, он будет по-прежнему
Так что приходите , например ,
но когда седовласый
Porri подошел , из его
мужество . Вывод от пары
шаг назад , vilkasi
ищет свою помощь к двери ,

    задняя часть
    видел ее мать , чтобы исчезнуть ,
    но когда есть
    мать упала на улице,
    начал все больше и больше углы рта
    более колеблются ,
    глаза вырос пару
    яркие бусы и вскоре
    были лицом тирана
    формировать . Красный синий
    он стоял в первых двух или трех
    Плохо было то, что рот секунд ,
    не руки на глаза , пока
    подлизываться parkaus
    взрыв,

    указывая на остальную часть ее
    состояние.

"Ну, что сейчас "
плакал Маленький принц
испугался. Убегает.
точка внутри матери , начиная с
torumaan parkujaa .

" Чарли, что тебя беспокоит ? "

"Я ужас ! " запинаясь мальчика.

" Будьте теперь тихо! О стыд ,
позор! Вы снова пришли к царю
Замок и здесь стало очень
как тот - позор ,
позор ... " Это ругал
Мама ... Для мальчика молчал.

"Папа ", промолвилмаленький Поль
как Каллен parkauksesta родился
нарушение было кончено. "Я хочу , чтобы
научиться говорить ' Ро tshuhonski ».

" Вы хотите, чтобы я , " сказал
Наследие князя с улыбкой .
" Просто немного увеличение
чтобы увеличить и получить да " .

Учитель был тяжелый кашель и исчез
из поля зрения.

" Или : Кто хочет узнать , он
Финский " плакала Мэри Финский
и затем добавляют на русском
Финский диалект
" Да благословит вас Бог
мой ребенок " .

Теперь Мари свидания
стали выходить , заметил
Наследие князя , как он
с бесконечной нежностью
попрощался с Павлом , но
в этом любящего взгляда было
горькая тоска .
Г-н Санкт-Петербург состояла из да
причиной .

" Поцелуй кормилицу ! " сказал
его сын .

Confused подошел
Принц женой крестьянина.
Сверкающие глаза прессованные
где Мари благородный ребенок
в его руках, грубой kyynelkarpaleet
vierähtivät глаза
щеки принца . казалось
Похоже, это было бы поцелуи
удалить морщины на лбу ,
щеки , бывший Sulo
принес .

К счастью , удовлетворение вышли уже
Мари вместе с судом ее сына
коридор для входа в парк ,
закадычные скрывается звон
кошелек г-ном Питером
при выходе дал ему .

" Бог с ним ! "
вздохнул жену ... "Я
я люблю заботиться о вас !
Когда я доберусь бесплатно , то
Я не забуду тебя ! Это то, что он
И он сказал ... да слова
держать " . Именно так Мари
к самому себе. правой рукой
он сопровождал мальчик указал шило ,
камнем пытался путешествие по
его мать , не говоря уже , Калле ...
Кури hovista оставили с пустыми руками.

    Он был одним из
    под мышкой , которую он
    постоянно наклонился
    взглянуть . Там заржал
    галантный серый sotaorit ,
    Сам Маленький принц
    на , - благодаря äsköiselle
    parkaukselle .

"Мама, " мальчик попытался сказать ,
но наткнулся коридор
повернуть .

Когда, наконец, был сад
снаружи, снова попросил вас сын .

" Что королевич сказал ,
так, чтобы я был его сын
глядя ? "

" Сейчас не время для
сын . Спешите сейчас
но на лошадь . долгое путешествие
является перед нами ", ответил матери ,
не желая начать объяснять .

" Как долго ? " спросил мальчика .

" Ну, как долго был дом
здесь ? "

" Ах так! Сорок возможное ! "

Вскоре , мать и сын были на пути
Paaritsaan .

IV .

Периоды времени прошло . императрица
Элизабет уже в могиле ,
Питер Господь больше не будет
не существует. Он " был
громкой связи, " но это
пришел из собственной turmiokseen .
Еще Екатерина теперь Россия
Все идет на троне ...
Еще раз больше затраченных усилий . люди
уже полностью знакомы с
Новые условия . И, массивного изменения
существовало.

    В конце концов, старый " Rouan "
    но вместо этого стал молодым
    Кэтрин. И изменение было так
    Внезапно, спальные люди
    только было время, чтобы проснуться ,
    когда он вернулся , чтобы спать
    tuuditettiin . -

Наследие князя именем
теперь носит бойкая
молодой человек , Павел . Он уже
возраст совершеннолетия заявил .

Несчастный молодой человек! детство
воспоминания о его vyörivat
против путать sumupilvenä
но . Он будет так много
его готовность объяснить ,
Уверенность в получении . но
Желтоперый ? Мать , императрица ,
не лечит ее мать
нежность, все остальное ;
Придворные смотреть на Него
холодно, почти издевательство ... И
harmillisinta является наиболее ,

    что это родной
    "Советы дарителей " лечить
    его в таком
    удручает презрение ,
    что он часто начинается
    сомневаться в том,
    Он вообще в России
    Наследие князя . темно
    Секрет в том, что она
    увеличение убийство его отца в богатстве . Он этого не сделал
    когда все постиг ,
    но теперь ему до
    связан с идеей, что
    hänenhän он должен быть там
    поручив быть

    если он является Санкт-Петербург
    Сын III, был, как
    сказал . Он должен был бы
    не был готов думать о
    ужасно.

К сожалению , он ждал
Еще раз приход весны .
Зимой всегда должен был быть
noitten отвратительные люди в суде
видно , что он не
может пострадать . летом
мог, однако, свободно
перейти от охоты и
экспедиции .

Уже были в Санкт-Петербурге
Парки изменилось на поле для гольфа ,
puitten еще оставляет да
типы были небольшими, но
это было более прекрасным ароматом , который
ветер löyhäykset levittelivät
люди на улицах шипованных
подавить воздух. часто
рассматривалось как князя ,
Задумавшись ,
прогулки по ранней aamusin
летом в парке третьи
пока вы спите.

Таким образом, Павел был снова вы
в один прекрасный мая
прогулка утром
, чтобы освежиться ,
испарения в темноте
прослеживает мечты той ночи
были в его душе
пресс . Он пошел медленно
вперед прямо на ограды парка
Далее, seisattui между
просунул палку отверстие
коридор из свежего песка ,
поместить второй , третий,

    и вскоре стал
    своего рода шаблон . он
    посмотреть на глядя на
    а затем вышел из тока
    Еще раз на палочке
    за спиной.

Так же, как он вошел в парке
порт, который вы хотите , hyöntäsi его
talonpoikaisnuorukainen перед ним ,
почти до его длины.

" Что, что вы собираетесь делать? "
он спросил князь жестоко .

" Прошу прощения .
Я был послан сюда, чтобы один из
недовольны умирает жена
рассказать вам эти слова :
" Кормилицы ждет вас
Kolppanen Erätöllissä .
У него есть вам
письмо от вашего отца ! "
Смиренно кланяясь
молодой человек замахнулся ворота
вне. Перед принц успел
слово до конца, он был
с глаз долой.

" Мои кормящие матери ... "
Павел повторил в изумлении ,
" Письмо от моего отца , что ,
что это значит ? - Он
уже нет ! ---- было бы
возможно! Да ! Я буду помнить
очень хорошо , как он стал
Петергоф ... Они были
одна ---- О, внутри
небо ! Возможно, я смогу получить объяснение
все ---- Там lhden
обязательно . Kolppanen ----
Erätölli ---- Как
я могу найти ? "

Это было , как молодой
Наследие князя спешке в суде
ноги .

" Где старый моего отца
' Jägermeister » , сказал он ,
после игры с золотой кнопки- раба
дом .

" Да, он здесь
при дворе , Ваше Величество ; "
отвечал слуга .

" Как только он был здесь ! " упорядоченный
принц.

" Прямо сейчас, вы ---- "
пробормотал слуга идет.
Прибыл в конце тока
Jägermeister .

" Вы знаете, где Kolppana
это такое? " спросил Павел .

" О, дорогой князья , как
Я теперь я это знаю.
Несмотря на то, что мои волосы в моем
белый по очереди, это память
умножают богатство больше, чем бритвой.
Всякий раз, когда вы isävainaannekin ,
В быстро ногой почвы его
благословенный могила,
всегда спрашивал меня, когда
он забыл что-то ...
Он nimittikin мне об этом
Поэтому ' muistikirjakseen '

    если вам нравится меня к нему
    объявить " .

" Таким образом, вы знаете, и то, что
Erätölli есть ? " прервал
юный принц .

" Ка как я сделал это
Знаете, " снова начал вы
придворный . " незабываемое
они остались в моей памяти
Смешные моменты , в которых несчастный
Я была компания isävainaanne
там провести . Веселье ,
Я говорю , по его словам ,
они весело , и то, что
он прекрасно провели время , это было
весело подумал я. Там жили в
в то время , финская
охотник,

    которая увеличилась молодой
    И ... здесь - если
    позволяя меня к нему
    сказать - мой покойный отец был
    очень много - и сладкий ,
    чудо , что горничная была замечательной " .

" Как его звали ? "
князь спросил с любопытством .

" Таким образом, вы помнитеочень
, а также. И это было не хуже ,
уродливее, чем любой девушки ... На
Тем не менее, с учетом его для него
очень хорошо .
мой покойный отец всегда говорил .
Его звали так же, как
мать нашего Спасителя ---- "
говорить со стариком .

" Так , Мария ».

" ---- И если вы действительно никто не
грешник заслуживает того, чтобы быть в Святая
Тезка Марии, так это заслужил
по крайней мере он , так чисто
и целомудренная , он был ---- крайней мере
в то время " .

" Но это не он
с тех пор я был
кормилица ? " спросил князь .

" Хм . Конечно, это правда , "
сказал старик путать ,
" Но красивая и обаятельная
он был , хотя это было
Финский " .

" Таким образом, он был просто Финский
то, что я имею в виду ? "

" Нет, он не мог venättä первым
В начале вообще, но solkkasihan
уже более или менее в конце его " .

"Хм, " задумался Пол.
" Я чувствую, что-то неожиданное .
Холодность моей матери , Апелляционный суд для мужчин
презрение ---- Huomenaam
уна мы идем туда,
охоту , мы два, "
добавил он.

" Хо ---- завтра : В
вы хотите! Но завтра
Feast здесь при дворе , " наблюдается
Jägermeister .

" Ничего не делать ! " указанный
Пол. "Мы собираемся в путешествие
рано. Этого не произошло
задыхаясь никому " .

Jägermeister слева,
оставив принца
мысли.

В.

Теперь, если мы вернемся к
холст,восемнадцать
лет мы не видели ,
да так мы встречаем старый
знакомы Erätöllin бывший
на месте, но то, что изменение
Тем не менее, в то же время
произошло ! Те, гул деревьев ,
Marin старые друзья , являются
да еще один серьезный,
доброжелательный как всегда ,
но их рамы
изменения в зубчатые,

    многоотраслевой , которые fringo
    Мари перед pilpatti является
    иссяк, и вместо этого имеет
    выше продлен на дополнительный
    могущественнее появился ;
    небольшое поле , в котором перед
    так красиво бутонизации rehoitti ,
    ahoksi изменилось ; красивая
    береза ​​является то, что в настоящее время охватывает ,
    тут и там трудолюбивы
    муравьи создали
    пионерские поселения и появляются
    очень хорошо уже будем смотреть на
    в его новом доме ...

    И то, что выглядит как
    самостоятельно хижина ! Соломенная крыша является
    rikkatunkioksi изменилась ,
    что первый раунд березы
    нанести ответный удар . С гордостью
    переустройства солнце
    солнце на голове
    с небес ,
    прилагает усилия в отношении нас ,
    что чем больше тени
    страны вряд ли еще
    утреннее солнце сладкий
    тепло.

" Благородный но ! " думать
это : "Да там в ближайшее время
вы спуститься . "

И опасность это действительно угрожает .

Lyngällään уже
хижина . Joll'ei кто-то милостив
человеческая рука должна поддерживать
pönkkää установить пары , должны быть
его дни были уже сочтены .

Восемнадцать лет имели
Erätölli должен быть huhkainten
место жительства, когда она снова вы получаете
услуга человека . Кен был
замечательный лачуга , как их дома
приняты? Давайте на сайте.
Существует уже не стол
правом углу , а не коричневый
kolpitsakaappia . бывший
мебель не видят;
приносит шпал на Raketu
кровать, новая не существует.

    Немного соломы
    покрывало .
    Они loikoo рудиментарные
    жена человека . Он настолько
    тишина , что joll'ei
    а затем спокойно
    oikahtaisi , можно подумать, что он был
    мертв.

" Мой сын , мой сын ! В
Как это вы позволяете твоя мать умрет - О,
Бог ! Помилуй меня !
Отправить его сюда. Вот все, что я
просьба. Я умру счастливым, когда
его, но , чтобы увидеть его. "
Молился про себя несчастной .

Еще в тот день, является высокой.
Малый vesatkin распространяются в
их листья в небе с радостью
удалого солнце
Вдруг ярким ...
Взрыв , который катится , как дерево
дерево, kunnaalta kunnahalle
над болотами , kankahitten
и, наконец, исчезают далеко
концы земли . заяц просыпается
утром от сна в джунглях, катетер
там летать мерцания ,
становится вполне Толли хотите,

    вернуться вниз , пытаясь
    Еще раз подняться, но
    зря, в стране , это
    еще нынешний tipikoitsee ,
    availee рот для некоторых
    и как только jäykkenee
    наконец кровавая трава
    просто принести töllille путь
    следующий . С , что летает в
    ampujakin до . Öllerö
    Харе , который был в том, что
    seisattui сна pöpperössä
    töllöttämään может быть
    он стучит другой
    tulijaisiksi и лед
    иммобилизованных ...

    Раздел площадку
    для отображения другой
    Охотник , седой
    напротив старика
    за ensintulleelle
    моложе. Что разделение
    действительно эти два !
    Еще одна интересная кровавый,
    лихой молодой человек ,
    verevät лица
    светятся в жизни усердия ;
    другой, гораздо более опытный ,
    морщинистой старик с
    великий греко- нос
    табак получать их
    смотреть с завистью .

    Старик знал , поэтому
    он так заметно
    говорил о своем носу,
    чтобы его величества
    лучше , чтобы быть замеченными .
    Так по крайней мере убеждены
    kadehtijat . молодой парень
    Еще раз не хватало полностью
    Греческий нос орнамент,
    скорее, он был
    Тем не менее, но отсутствие
    Еще раз, он был заменен
    высокий интеллект , мужественность
    Доказательство лбу ,

    был омрачен красивых волос .

Хотя устал, прыгнул
молодой человек галантно памяти
puitten над Толли eteiselle
охоты , и существа
Несмотря прямо к вашей двери .
Другой трубка была бы чем
Павел старый знакомый , русский
Наследие князя .

" Ваше Высочество , вот
tetrikin ! " воскликнул старик , опираясь
что-то поднять страну , но
Павел не слышать его больше.
Он поспешил внутрь.

Выслушавгромкий хлопок была женой
обратился к постели . Там
Он отдыхал теперь , глядя на дверь
года . Бывшие дней muistuivat
его ум . Сколько
раз был его sydämmensä
радость , что värähtänyt
после слышите звук, потому что это было
принес ей моменты , в которых
Memory Lane из его несчастным
жизнь как единственный утешения
не было.

" Он будет , " вздохнул
жена ", прежде чем Калле упоминания
вернулся - . Помощь Я ему
Однако , больше не хотят делать. посмотреть
Вы говорите, но потом умереть. "

" Вы назвали меня ? " указанный
Наследие князя приближающегося
переехал , болен.

" Приходите на мои глубочайшие , иди сюда
мне , в том, что у моих ног
сесть ... У меня есть
много, чтобы сказать " . Таким образом , сказал
жена , взяв письмо , которое он
потянулся к князю .

"Read - В
вероятно, то, что говорит
для меня! ", добавил он .

Павел Repasi оболочки открытым.

" Что ! " он воскликнул: " мой отец
почерк " .

" Эта женщина , мой сын
медсестра , имеет ее много
ближе, чем вы думаете.
Он является сыном матери Павла.
Он лично знать больше , чтобы сказать вам .

Петергоф 4 мая 1761 р .

Санкт-Петербург " .

"Моя мать ! " воскликнул Павел
изумление .

Наступило молчание .

" Вы будете поражены , " начинается
наконец матерью. "Я не kummeksi
вообще. Я не знаю, ett'et
понятия не имел, судьбу своей матери
это плачевное состояние бытия ».

" Как мой отец , то нет
заботиться о ты был? "

" О, боже . , Это не Бог
разрешено " .

"Как?"

" Мое сердце упало очень много,
но я постараюсь так или иначе сказать
вы все " .

Теперь, мать сказала
биография . молчание
слушал мальчика.

" Но тогда мой отец Saihan
" громкой " . Как
он сразу же бросился к вам
сохранить ? " спросил мальчик ,
начал отправить отчет к концу.

" То, что он сделал. Меня
мы были свободны , и мы
со всей деревни Paaritsan .
Он дал мне хороший дом
и много денег тоже , но когда это
Страшные события, произошедшие пришел , когда отец
был убит по-страшному ---- "

" Убитый ? Откуда ты знаешь ? "

" Кто не знает его. "

" Вы уверены в этом? ... "

" Так люди говорят мне , "
Жена тихо сказал . звук
становилось все более слабым , а затем
Затем он открыл глаза
полуоткрытые , но говорил
в основном с закрытыми глазами.

" Ну, что случилось тогда ты?"
Еще раз, сказал Пол .

" Через несколько лет у нас есть
в мире, " начал снова вам жену ,
" Но тогда поднялся неприятности
лорды с . эти
закончилась в том, что
у нас был могучий ahnaan
alustalaisiksi ... Это ваш путь к
У меня были хорошие активы .
Были еще ниже, чем
мои деньги до Я слишком устал налоги
больше не будет платить . Затем я получил остальную часть
Поэтому , хороший били палками по ,

    Я был большую часть своих денег
    piiloittanut . Мой дом был
    от меня, и мы
    проводились на старом saunaamme
    Это все , чтобы жить ...
    состоялась весной этого года ... "

" Ну, почему бы вам не дать мне
Информация, приведенная ? "сказал Пол .

" Хм . Ведь должно быть
сомнения . Разве я бы
Ваша удача в отвлечения " .

" Мне повезет ! "

" Во-вторых, я был бы там
Вы добрались, чтобы поговорить с вами ,
даже если мне показалось . только
когда вы бежали отсюда, я смог
отправить своего сына в Санкт-Петербург " .

" Ну, он знает, что
Я твой сын ? "

Жена открыла глаза на спине .

" Как же мне было
выразил никому! Разве я
конечно ! Käskihän моего отца
скрыть это от всех " .

" Попробуйте сейчас набирает силу . Я
Я увижу вас в покое , "
промолвил мальчик со слезами на глазах . он
состояла в том, как , что несчастным
глядя жена , возможно, придется
его отец , как высокая -
тесно связана с самостоятельной оплаты .

" Спасибо, мои глубочайшие меня , что я теперь
больше не нужна ваша помощь ... Я
Я получаю в одиночку. ---- Сообщение
но теперь привет вашему отцу ,
Я пойду к нему .
Есть сверстники одного .
Никто не может отделить меня
о нем . " Это смертный sopotti
медленно.

" Возьмите Его приветствие ...
Скажите, что я накажу ее
ловить, "сказал Пол
слезами на глазах .

" Мой сын , не делайте этого . Месть
не люди , это Бог " .

Теперь пошли Jägermeister
Войдите. команда принца
он остался из тех,
Время . Но когда это не
принадлежал , и он ikävystyi
pistäysi смотреть.

" Заткнись! " Павел показал .
Но когда он повернул
Глава умирает, уже
последний признак жизни потерял .

Павел встал.

" Это жизнь как должное
передо мной ! ", сказал он громко
голос . " Когда Павел
Первым из них является русский
на троне , стоя у
Интернет галантный Церковь , где
в день в Санкт-Петербурге
vietettäköön праздник памяти
Петр Третий , и его
в честь матери своего сына " .

Старик стоял в изумлении.

" Не могли бы вы ---- " он начал
спросить.

"Это не получают спросить, прежде чем
Я император , " перебил
Наследие князя .

"Я думаю, что есть
место для таких вещей ,
что Ваше Величество имеет
соизволил забыть свой ​​голод , "
молвил придворный , поворотным
другое вещество в своей речи ,
реализован, это будет ett'ei
начать объяснения .

" Да, я забыл его , "
отвечал князь .

Мы пошли на поле , и мы начали
еда.

Едва они достигли
закуска к
лес пришел в поле зрения
Молодой человек , оживленные шаги
viuhtoi мешок на обратной стороне каждой
звонок . Это был тот же молодой человек ,
Павел был летом парк
встретились ...

" То, что он идет,
что мой сводный брат , " промолвил
сам князь , и
со ссылкой на молодого человека , чтобы присоединиться к нему .

" Слава Богу ! Te ennätitte
Так во времени? " спросил молодой человек
следующая вещь .

" Это его paraaksi
смертном одре ", ответил
Пол.

" На смертном одре ? " воскликнул
молодой человек . " Ну, почему бы вам не
дать ему что-нибудь поесть ? "

Пол был поражен.

" Он мертв тогда? "
спросил только стать скептически.

" Это ".

" Я имею в виду с голоду ! "

" Nälkäänkö ? "

Когда горе мальчика был первым
разбавления , объявил , что Павел
ему , что он собирался
заботиться о нем . это
Данные мог молодой человек
без изменений.

Прежде чем вы отправитесь на господ ,
Павел положил руку сына
несколько замечаний ,
говоря ему с честью
похоронить свою мать Kolppanen
церковь на землю. Тем не менее дал
Ее показания , что
он был принцем
мужчины , и сказал ему, чтобы немедленно
После похорон приехать
Санкт-Петербург . Затем установите на
господа .

VI.

Перед легендарного loppuhun
мы принимаем , пойдемте посмотрим ,
Калле , как это было в Санкт-Петербурге .

Верно. Он стал Павла
повинуясь команду для точки
похоронив мать , Санкт-Петербург
и у него был свой собственный запрос ,
leivänpaistajaksi .

" Ну, что действия вы
kernaimmin бы вы хотели? " Павел был
спросил .

" А я знаю,
эгоистичны, почему это ---- "

" Придешь к моему
pikentikseni ? "

"Я не , я не хочу такой . "

" Ну, вы хотите , чтобы начать
talliknihdiksi ? "

" Ибо Я из аристократической
понять сообщения . Но если я
Или то, что я могу получить leivänpaistajaksikin
еще такие как - "

" Ну, вы получаете
leivänpaistajaksi ! "

Результат был разговор
что его действия заказали.

Сидя перед большим печь хлеб
был , таким образом, Калле теперь управлять вариант
от рассвета до заката .

Павел был всегда между
с ним
Финский paahkuroimassa . Он был
решил наконец научиться
говорить на языке , в котором
условие может быть .

Это произошло лет
многие , kuluipa десять.
Центркогда-нибудь сидели в живописном Екатерины
Русский престол ,
Павел был всегда на его
perintöruhtinaana отступил
Калле leivänpaistajana .

Однако Павел , было принято
В то же время , это большой шаг .
Он ушел к браку.
Когда он Kallelta спросил ли
Он хотел жениться на всех,
Я думал, что это всегда , что это
это не время, чтобы .

Когда-то был Калле получил
под собой гарантий для ремонта большой печью
решетка . Так же, как он , конечно , чтобы быть утвержден
нагреватель был на животе так
голые ноги, но
Оказалось, произошло с Павлом
Еще раз приехать , на этот раз
его старший сын Александр
с . Тихо подошел
Принц kiukaata , и начал
kutkuttamaan Каллен подошвы ног .

Кто-то еще был бы в состоянии
сердиться mokomasta домогательства ,
но это не было добродушное
Калле сделано.

" Ну, Braat [ сотрудник ]
Давай там! " промолвил он
любезно . Это не Пол
Однако, было бы услышать .

" Ну, Braat , Возьми себя
siivolla . Зачем вы
щекотать ? " по-прежнему
leivänpaistaja смеясь .

Теперь, однако, он vilkasi
устье печи и обнаружил, что кен
есть щекотать .

Точка , он вскочил на ноги .

Маленький принц был , что
большое большое удовольствие, и
она смеется хихикнула все
sydämmestään . Павел похлопал
Плечо Калле , намереваясь просто
что-то сказать , когда в комнату вошел
учитель Маленького принца .

Это называетсястрого
Для Александра , командуя это
следовать за ним.

" Он здесь со мной
со мной , " сказал Пол
в большой путь .

" Но я потребовала, чтобы он
Дело за мной "
Учитель ответил высокомерно .

" Как ты смеешь ? " Павел собирался
Кора .

" И что я получил полный
Авторитет Ее Величества ",
добавил придворный , сын пешехода
раздают .

Плохо Павел ! Perintöruhtinaana
относились соответствующим образом . он
Однако сдержался ,
поворачивая , как будто ничего
Следует , Kalle .

" Вы на самом деле рассказал мне только сейчас
braatiksi . Отныне , вы получите
Поэтому я всегда назначается , "
он сказал , похлопывая еще
ему по плечу снова.
Тогда Павел вышел . жесткий
Императрица была его лечить,
придворные гордились
ему были, но
так не нагло его
конечно, еще не были нарушены самостоятельно
глаза его сына .

VII .

Опять же, это большой шаг
период времени . русский
престол , наконец,
Первый поднялся Павел,
сорок два года
старый . Predicament было то, что долго
время ожидания не было. Нежный,
если немного jurokin молодой человек
стал строгим и жестким
мужчина , чье лицо отражает
все огорченною
душа в течение времени
от возраста.

Жизнь при дворе является
также изменились. Теперь не
больше не будет отдавать приказы
женщина, со всеми видами
является влияющим элемент ,
сейчас на престоле человека ,
которая стоит на коленях перед
heittäydyttävä , например,
в древние времена цари престарелых
раз . Иногда да
бывший до сих пор приносит сладость ,
куни осенний солнце
небо, облака может быть
засечь , чтобы светить,

    но в таких случаях , что
    густой туман рассеялся,
    , когда император
    лоб ярче, мягко
    чтобы светить, то это
    самый опасный из всех. может
    это прекрасная солнечная
    солнце забыть шторм
    шанс ! жизнь
    далекой Сибири
    страны томятся необходимо.

Такие проблемы, как описано
вообще Павел
Первая. Мало , очень
но мало кто знает , чтобы рассказать
прихоть , как его
вовсе не был таким
выделяющийся, когда он
Ингрийских сельские районы kuleskeli
крестьяне в сельской местности. Существует нет
не Нор никакого объяснения
почему он должен центре
Финский сообщество в Гатчине
деревня была построена его суда плюша
неохотно,

    уединенное место ,
    засуха только
    Небольшой ручей в пустоте
    kostutteli , и даже взял
    его придворные лакеи
    только на финском языке .

Следует отметить, что он
Финляндия ( Finljanski ) полк
потребовалось всего новобранцев
Гатчина приблизительными и tienoilta
основал omannimisensä
( Павловский ) полк ,
в которых в этот день
Только те,
jäntteröitä , keskikasvuisia
мужчины, которые специально является
большое лицо и широкая, если
быть немного вздернутый нос ,

    как это было в Апостол Павел
    сами , а также
    известно, что в финском
    в целом гонки.

День в Санкт-Петербурге
1800 открыт новый Kolppanen
Церковь . Это Raketu
четырехугольная толщиной
paasista , как и все Павла
Гатчина здания вокруг .
Благодаря высокой заостренными башни ,
увеличение богатству в верхней части крана
кружились регион в большой путь
более , чем смотреть , это по-прежнему
на внимание пассажира
привлекают поворота .

    Это напоминает одно из
    Загадочное дело
    больше не знает сказать , но
    один из самых отдаленных старика
    в деревне .

Он сказал, что каждый
непредвиденные события выше
Башня падает тихо ночью
тмин, точно так же как часы
Сам постепенно позволит .
Люди знают Господа еще ,
что когда церковь была завершена
полученный , было установлено, ett'ei
Не было ни одного человеческая жизнь
в структуре утраченного , которое
мол, это абсолютно необходимо ,
Если церковные надежды на успех .

    Но когда церковь сидит рядом
    когда-то был этот таинственный
    тмин , и услышал его
    церковь в ночи
    пошел , как говорят церкви держателя
    ее голос kamealla
    крикнул:

"Я не в структуре
не человеческая душа не п��лучил ,
но как только дело доходит до Санкт-Петербурга
в день, когда страна в целом
Во время богослужения Церкви
проглотить глубину " . -

Paaritsan деревня Kolppanen
церковь не облагается налогом фермы ,
который в настоящее время имеет три lohottu
части. Эта ферма владельцы
называется по сей день
" Braatoiksi короля. "
Старшая состоится
Павел по-прежнему император
его собственной рукой трудах 13
31 октября
1799 , в котором он жертвует
ферма Карла
Иордания Сын Sykiäiselle
в вечное владение ;

    освободить его
    их жены и их дети
    все налоги ,
    даже мальчики
    sotapalveluksestakin .
    Генеральный директор назначил их
    Современный лед Lokottajiksi ,
    прозвище Чарльз
    мужчина , чтобы иметь на
    что у него соседей
    Разговоры о " lokottanut "
    лорды .

Lyngällään это уже строит ,
где Павел часто называют
иностранных ферментации и joll'ei
памяти будет воспринимать ; , не
мог себе представить , что noitten
дед бедные крестьяне было
всегда были рады к императору
Суд и получил императора
" Braatikseen " это - такие как
сказал .
SYVÄLLÄ TAMMEN JUURET.

I.

Yksinään   seisoi   Kolppanan
synkän   erämaan sydämmessä
pienoinen  tölli  viime
vuosisadan keskipalkoilla.
Sodan  myrsky oli  pyyhkäissyt
seudun   autioksi  asukkaista.
Siellä  täällä oli    toki
vielä    joku    lujempi
käsi pysytteleinyt turpeessaan
kiinni. Semmoinen oli myöskin
tämän, Erätöllin,  rauhallinen
isäntä.  Kyttä-Kaarleksi häntä
yleensä nimitettiin.

    Aikoinaan  oli  hän
    ruotsalaisten  riveissä
    taistellut   Pietari   Suuren
    sotalaumoja vastaan,   oli
    joutunut   vangiksi   ja,
    päästyään vapaaksi sitten,
    saanut haltuunsa tämän
    töllin  ynnä  pienen
    maatilkun  sen vieressä.
    Täällä eleskeli  hän nyt
    nuoren kasvattinsa  kanssa,
    jonka hän  maantieltä oli
    nälkään    nääntyneen
    suomalaisen vaimoihmisen
    rinnalta korjannut.

    Vanhan   lehmänsä
    antimilla   ja   sillä
    vähällä,  mitä  vanhus
    pienestä  pellostaan kokohon
    sai,    elättivät   he
    itseään, mutta  erittäinkin
    metsän  riistalla, sillä
    metsästys  oli   toki
    vanhuksen  hartainta työtä.
    Vuosia  kului hiljalleen
    ja  pieni Mari kasvoi  jo
    reippaaksi  immeksi. Näytti
    siltä,  kuin  olisi  vanhus
    täällä  saanut elää
    elämänsä   loppuun  kaukana
    maailman melskeestä.

    Niin ei kuitenkaan käynyt.

Eräänä  kesäpäivänä
ilmaantui  niille tienoille
loistava   metsästäjäseura.
Pian   äkkäsivät vieraat
Erätöllin    ja   päättivät
asettua hetkeksi  levähtämään.
Nytkös  töllissä  elämä
syntyi.  Näytti siltä,  kuin
olisi  rauhallisen peipposparin
pesälle  eksynyt parvi muukalaisia
kirjavia   lintuja,   jotka
siinä   hyörivät, siksattivat ja
kotkottivat mitä liekkin kieltä,

    josta       ei       nämä
    ymmärtäneet sanaakaan.
    Tyytymättömänä  istui
    vanhus ovensuunpenkillä,
    äänetönnä
    katsellen odottamattomia
    rauhanhäiritsijöitä.
    Hän kyllä  venättä  osasi,
    mutta  sitä  eivät nuo
    puhuneet.   Suurempi  hätä
    oli  Mari raukalla. Hän
    ennätti kuitenkin vieraitten
    näkyvistä piiloutua  syvälle
    kiukaan koloon vaatteitten
    alle,

    ja   siellä   oli    hän
    nyt   kättyrässä tohtimatta
    hengittääkään.   Kun
    vieraat olivat lähteneet, ja
    tyttö viimein uskalsi tulla
    näkyviin,   huomasi  hän
    suureksi kauhukseen, että
    ne  olivat vieneet "äijän"
    [isoisä]  mukanaan.  Suuressa
    tuskassa  ja toivottomuudessa
    vietti  Mari suuren  osan
    päiväänsä,  kunnes  viimein
    vanhus  palasi.  Hän  kertoi
    olleensa  vierailla oppaana
    ja sanoi saaneensa kultarahan
    palkaksi.

    Nyt    muuttui
    silmänräpäyksessä    Marin
    suru   suurimmaksi    riemuksi.
    Säihkyvin silmin  katseli
    hän ihmeellistä  aarretta,
    ihmetellen sen loistoa ja
    painoa.

Muutaman    viikon   päästä
tultiin   taasen vanhusta
oppaaksi   ottamaan.
Tällä   kertaa ei   Mari
ennättänytkään
piiloon--suureksi
onnettomuudekseen,  sillä  vaikka
nyt  vieraita olikin vaan  kaksi,
toinen nuori,  toinen vanha
herra,  oli Mari  pahemmassa
kuin pulassa.  Ne eivät tahtoneet
mitenkään  jättää häntä
rauhaan kysymyksiltään ja
silmäyksiltään.

    Erittäinkin oli tuo nuorempi
    ilkeä.

Kun   syksy  alkoi   lähestyä
rupesivat   nämä kaksi  yhä
useammin  täällä vieraissa
käymään.  Silloin   tällöin
tuli  tuo   nuorempi   ihan
yksinkin.  Pietari  herraksi  oli
Kyttä-Kaarle kuullut  muitten
häntä  kutsuneen  ja  siksipä
rupesi   hänkin   häntä
nimittämään,--välistä
paljaaksi Pietariksikin,--ja
heistä tuli hyvät ystävykset.
Terve tullut  oli Erätölliin
aina Pietari herra.

    Eikä    hän    koskaan
    lähtenyt    sieltä
    pistämättä   rahakolikkoa
    ukon   kouraan.  Ihmekö
    sitten jos vanhuksella oli
    ruskeassa kolpitsakaapissa
    "väkevääkin" tämän vieraan
    varalle.   Vaikka   yhäti
    ujona,   palveli häntä
    Marikin   aina  mielihyvällä.
    Ensin oli  Mari kyllä  häntä
    pelännyt  ja sanonut Pietari
    herraa  "pahaksi", mutta  nyt
    oli päinvastoin.

    Hän rohkeni jo  katsoa
    Pietaria silmiinkin, ja
    äijänsä  kanssa   puhui
    hän   Pietari herrasta aina
    mitä suurimmalla hellyydellä.

Eräänä  syys-iltana oli  Mari
yksinään  kotona.  Vanhus  oli
mennyt  kylään ja  luvannut
vasta seuraavana  aamuna
palata. Kolpitsan  vieressä
istui  Mari jakkaralla  rukkinsa
ääressä  iltaa viettäen.
Ei  häntä   peloittanut.
Hän   oli niin  tottunut
täällä  metsän sydämmessä
yksin olemaan,  oli niin  monta
syys-iltaa  katsellut ikkunasta
noita liikkuvia lyhty-paria,

    jotka   Venäjän   synkkiä
    erämaita   öisin valaisevat,
    oli  saanut tottua kuuntelemaan
    nälkäisten  susien  kamalaa
    ulvontaa.  Hän luki  silloin
    vaan iltarukouksensa,  kuten
    äijänsä oli opettanut,
    ja tirkisteli sitten
    pelotta pienestä ikkunasta
    rösöisiä petoja, jotka
    ulkona vongeltelivat.

Nyt  oli  luonto  ääneti.
Kun  rukki  vaikeni, säesti
ainoastaan  siristävän sirkan
loppumaton laulu  hiljalleen
äänettömyyttä,  sillä
eihän Mari  usein sitä
kuullutkaan. Rukin  surina ja
sirkan  sirinä,--siinä  kylliksi
Mari  neitosen ratoksi.  Yhtä
ahkeria  kuin ne  olivat milloin
vuoroin,   milloin   yht'aikaa
yksitoikkoista virttänsä
vetämään,

    yhtä väsymätön oli
    hän niitä kuuntelemaan.
    Hänen  päänsä   oli
    painuneena  eteenpäin, hänen
    vaaleat,   purkaantuneet
    lettinsä peittivät    osaksi
    valkeata,    puoleksi paljasta
    rintaansa. Suuret  siniset
    silmät katsoa    tuijottivat
    kärpäseen,    joka
    kuontalolaudalla hieroi yhteen
    takakoipiaan ja    siipiään,
    ikäänkuin    varustautuen
    johonkin suureen yritykseen.

    Vielä    oli   rukki
    liikkeessä,   vielä olivat
    sormetkin  työssä  olevinaan,
    vaan pian  taukosi  rukki
    hyrräämästä  kokonaan,
    päivettyneet  kädet
    vaipuivat  hervottomina
    lepäämään vaalealle
    esiliinalle. Sirkkakin vaikeni
    hetkeksi,   ikäänkuin    ei
    se olisi  tahtonut  häiritä
    rakkaan  emäntänsä
    mietteitä.

Mitä   mietiskeli   Mari?
Hän   näytti   niin suruiselta.
Mitä  surua olisi  hänellä
ollut?  Eikö  hän   ollut
keskellä   elämän  iloisinta
kukkakenttää?   Olihan
hän   täyttämäisillään
seitsemäntoista,  olihan  hän
terve,  huoleton, saihan  hän
vapaana  liidellä erämaan
polkuja.  Kasvatusisänsä rakasti
häntä kuin taivaallista olentoa
jonka  hän sanoi  Jumalan
lähettäneen hänen vanhuutensa
päiviä sulostuttamaan.

    Vai  olisiko  impi   surrut
    kesän  lähtöä, olisiko hän
    kammonnut  kolkon talven tuloa?
    Ei!   Jotakin  erinomaista
    liikkui  hänen rinnassaan.
    Suottako  se  noin  valtavasti
    olisi aaltoillut. Ei
    noin syviä huokauksia
    jokapäiväiset syyt voineet
    esille tuoda.

Äkkiä  kuuli  hän  koputusta
ikkunassa.  Aivan kuin unen
utuisilta  mailta viskattuna
kolkkoon todellisuuteen,
hypähti   hän   säikähtyneenä
jakkaraltaan.

"Ken  se? Tähän  aikaan?" kysyi
hän itsekseen, rientäen pää
aivan pöpperössä ovea avaamaan.

"Hyvä  ilta!"   lausui  joku
tullen  pimeästä näkyviin.

"Pietari  herra! Näin
myöhään!" huudahti  Mari joutuen
vielä enemmän sekasin.

"Ethän  toki  minua  ulos
ajane,  vaikka  näin myöhään
tulenkin?"   kysyi   vieras
painuen raskaasti oven suuhun
lavitsalle.

Nyt  huomasi   Mari,  että  vieras
oli  aivan riutuneen näköinen  ja
riensi  vettä noutamaan.  Pian oli
hän taasen tuvassa.

Vieras oli sillä välin
heittäytynyt vuoteelle.

"Kiitos,   tyttöseni,  kiitos!"
soperti  tämä tarttuen ahnaasti
vesikauhaan.

"Ohhoo,  sepä  maistui...
Olen  kulkenut  koko iltapuolen
erämaassa  eksyksissä  ja,
joll'en olisi  täältä
pilkoittavaa  valoa  huomannut,
olisin  ollut  hukassa".
Näin  kertoi  Pietari herra
hetkisen päästä.

"No,   tahtonette  syödäksenne",
lausui  Mari ruveten
pöytää    kattamaan.
Käännettyään oikeinpäin
valkean   pöytälaudan,  asetti
hän sille   pienen,  puhtaan
puulautasen.  Sitten veti
hän  kiukaan suulta  pienen
mustettuneen savipadan  esille,
jonka hän  toi  lautaselle.
Porstuan kaapissa  olevasta
kiulusta  kaasi hän rahkamaitoa,
Pietari herran herkkua,

    puukuppiin   ja   liidätti
    sen   pöydälle.
    Pöytäkaapista   otti
    hän   nyt  puulusikan
    ja   veitsen,  asettaen
    lusikan  sievästi maitokupin
    viereen. Nyt  tuli pöydän
    takana penkinkulmauksessa
    olevan   leipäkannikan vuoro.
    Reippaasti   sovitti  neitonen
    sen uhkeata   rintaansa
    vastaan  ja   leikata
    karautti  muutamia kelpo
    viipaleita. Vielä tuli
    ruskeasta  kolpitsakaapista
    näkyviin valkea pullo ynnä
    jalaton pikari.

    Ja nyt oli iltanen valmis.

Pää   kätensä  nojassa   oli
ylhäinen   vieras katsellut
suloisen immen reippaita
liikkeitä.

"Eikö  sinulla  ole  täällä
ikävä?"  kysyi  hän käytyänsä
istumaan pöytään.

"Mikä ikävä minulla
olisi?" vastasi Mari luoden
silmänsä maahan.

"Eikö  sinulla ole  ketään, jota
ikävöitsisit, sukulaista----"

Mari antoi kieltävän vastauksen.

"--tahi   sulhasta?"   kysyi
Pietari   katsoen terävästi
tyttöön.

Mari punastui.

"Kas niin, sinulla on sulhanen!"

"Eipä olekaan! Kuka minusta
huolisi."

"Kukako sinusta  huolisi. Heh! Jos
minä olisin talonpoika,
pitäisimpä  suurimpana   onnenani
saada   sinut   vaimokseni",
virkkoi   Pietari äänellä,
joka ei pilkkaa todistanut.

Mari punastui yhä enemmän.

"Tulisitko minulle?" kysyi nuori
herra.

Mari oli ääneti.

"Vastaa  nyt   leikillä.
Tulisitko  vaimokseni jos
talonpoika olisin"?  kysyi Pietari
jääden uteliaana vastausta
odottamaan.

Pienen  sisällisen   taistelun
jälkeen,  jonka häveliäisyys
ja   pelko  oli   aikaan  saanut,
nosti neito äkkiä  silmänsä,
vastaten painolla: "Tulisin!" ja
läksi kiireesti ulos.

"Olisiko   hän  minuun
rakastunut?"  tuumaili Pietari
herra.  "Hm! Sepä  olisi
romantillista, jos naisin hänet
täällä, sanoen itseni joksikin
hovin  palvelijaksi   ...  mutta
ei!   Hän  on liian  viaton,
liian pyhä  sellaisen  petoksen
uhriksi... Ja  mitäpä jos vaimoni
siitä tiedon saisi?... Miks'en
ole hänen vertaisensa! Täällä
silloin yhdessä metsästellä,

    kuherrella  saisimme.   Minun
    ei  tarvitsi nähdä    noita
    inhoittavia    hovimiesten
    naamoja,  ei hengittää  hovin
    tukahduhtavaa ilmaa."

Mari  tuli takasin,  taarituoppi
kädessä  aivan kuin  ei
mitään  olisi   tapahtunut...
Hänen silmänsä  eivät olleet
aivan samallaiset  kuin ulos
mennessä...  Kasvot näyttivät
pestyiltä.  Vieras  herkesi  jo
syömästä,  juotuaan  vähän
taaria tuopista.

"No  mitä nyt  on  tehtävä  Mari
kulta?"  alkoi hänkin semmoisella
äänellä kuin ei mitään olisi
tapahtunut.

"Ajatko sinä nyt minut tuonne
yön selkään."

"Minäkö  ajaisin sinut!
Enhän toki.  Jää tänne
vaan  yöksi. Ethän  sinä
minulle mitään  pahaa tehne.
Minä luotan  sinuun... Äijäni
vuode on tämän  yön  tyhjänä;
saat maata  siinä".  Näin jutteli
tyttö kaikessa viattomuudessaan.

"Voi kuinka  puhdas, viaton on
hänen sielunsa.  Harvinainen
olento on  hän", ajatteli
hovimies, ja  siltä näytti
kuin  olisi hän  sydämmessään
päättänyt  kunniansa   kautta
olla  "tekemättä mitään
pahaa"  immelle,   joka  häneen
niin lapsellisella varmuudella
luotti. Lapsi parka!  Kuinka olisi
hän voinut pelätä vaaraa, jota
hän ei tuntenutkaan.

Pietariherra kyllä  käsitti
velvollisuutensa ja päätti
seurata  sen   vaatimuksia,  mutta
kun veneen kerran  kosken niskaan
asti  päästää, ei sitä voi
estää alas menemästä.

Myöhään  yöhön  istuivat
ystävykset  pakinoiden minkä
mistäkin. Pietari oli jo
istahtanut Marin viereen,  oli
ottanut hänen  kätensä  omaansa,
painanut  hänen  päänsä
rinnoilleen--syleillyt häntä.----

Kun auringon ensi säteet
pilkistivät tuuheitten kuusien
lävitse metsästäjän asuntoon,
tapasivat ne  siellä kaksi
taivaallisen onnen  hurmaamaa
rakastajaa, jotka vastanaineiksi
olisi luullut.

II.

Kevät  on  tullut.
Kyttä-Kaarle  on  kuollut.
Hän luuli  kasvattaneensa
Marinsa  niin kaukana kaikesta
maailman  turmeluksesta, että
kun hän eräänä iltana,
kaupungista palatessaan, tapasi
kasvattinsa  vaaleana pienoinen
lapsi sylissä, sai hän sellaisen
iskun sydämmeensä, ett'eivät
hänen riutuneet voimansa sitä
kestäneet.

"Kun  minä kerran  vuoteen omaksi
joudun, niin en  siitä koskaan
enää  nouse",  oli hän  aina
sanonut.

Nyt  joutui  hän  vuoteesen, ja
hänen  sanansa kävivät toteen.

Voi  Mariparan tilaa!  Tuolla
porstuassa  venyi penkillä
hänen  rakkaan  kasvattajansa
ruumis vaatteen  peitossa. Hän
oli  saanut sen  sinne viedyksi
ponnistettuaan   viimeiset
voimansa.  Tuskin  jaksoi  hän
vielä  lehmän  lypsää,
ja kaikki oli kuitenkin hänen
hartioillaan. Tuolla olkivuoteella
uinaili  pienoinen hento  olento
puhtaissa kapaloissa,

    äitiä luokseen odotellen. Nyt
    vasta huomasi onneton äiti,
    mitä  on maailma, nyt käsitti
    hän kuinka yksin hän oli
    täällä, kun toinen häneltä
    turvaa, suojaa oli vaatimassa.

"Voi Pietari,  Pietari!" huoahti
hän itsekseen ottaessaan  lapsen
syliinsä... Hiljaa  huoahti hän,
niin  hiljaa,  että tuskin  sen
itsekään huomasi,  mutta  se
huokaus  tuli  syvimmästä
sydämmen   sopesta,   sitä
seurasi   valtaava kyynelvirta,
josta  karpaleet  valuivat  hänen
laihoille  poskilleen, valkealle
rinnalleen ja siitä punaposkisen
poika-palleroisen kasvoille.

    Tyytyväisenä
    hymyili  pienokainen
    äitinsä sylissä,
    nuoleksien  huuliltaan
    äitinsä kyyneleitä.
    Ei   hän    näkynyt
    olevan millänsäkään
    turvattomuudestaan;   lapsen
    salaperäisellä   vaistolla
    katseli   hän iloisena
    valoisata    maailmaa,
    jonka haltiaksi   hänet
    Jumala   oli  määrännyt,
    kuten  kaikki ihmiset,  niin,
    vielä  paljon enemmän.----

Äkkiä  hyppäsi  Mari
seisaalleen,  laskettuaan lapsen
vuoteelle, ja  riensi  ulos. Hän
kuuli töminää,   ikäänkuin
joku   olisi  ratsastanut töllille
päin. Totta tosiaan!

Tuolta   kiitääkin  ratsastaja
näkyviin,  hän lähestyy.

"Pietari!" huudahti Mari. "Kiitos,
Jumalani!"

Pietari  herran hämmästys  oli
suuri,  saatuaan kuulla,   mitä
hänen   poissa  ollessaan   oli
tapahtunut. Hänen  omatuntonsa
sanoi,  että hän oli  syypää
vanhuksen  äkkinäiseen
kuolemaan.  Pian    haihtuivat
kuitenkin    nämä   ikävät
ajatukset,  kun  hän  tupaan
astuttuaan,  näki lapsensa, oman
poikansa olkivuoteella potkivan.
Hänen riemunsa oli ääretön.

"Tämä on siis minun poikani,
minun esikoiseni!"  huudahti hän
useita  kertoja. Kauan aikaa istui
hän  sitten  vuoteen   reunalla
lapsi  sylissä syviin ajatuksiin
vaipuneena. Mari  näki hänen
jotakin erinomaista miettivän
eikä siksi häntä häirinnyt.

"Nyt eivät  he saa haukkua
minua  siitä, ett'ei minulla
ole  poikaa!"   virkkoi  hän
viimein.  "Onhan tämä minun
näköiseni?" kysyi hän äkkiä.

"Katso sen silmiä, katso suuta,
otsaa!" vastasi Mari. Hänen
kasvojaan kirkasti taasen tuo valo,
mikä Pietarin  oli ensi hetkellä
niin suuresti hurmannut.

"Se  on  päätetty!"  sanoi isä
äkkiä,  nousten seisaalleen.
"Tahdotko lähteä  minun kanssani,
Mari?" kysyi hän.

"Sinun kanssasi! Minne?"

"Etkö luota minuun?"

Mari loi silmänsä maahan.

"Mutta  onhan äijä  ensin
haudattava",  virkkoi hän hiljaa.

"Kaikesta pidetään huoli!"

Niin kävikin. Pietari  herra
toimitti vanhuksen ruumiin
hautaan. Marin  lehmä ja  kaikki,
mitä arvokasta  löytyi,
myytiin,   ja  Mari  muutti
lapsineen  Pietarhoviin,  jossa
Pietari  herra vakuutti hänelle
palveluspaikan toimittaneensa.

III.

Pietarhovissa  on  elämää.
Perintöruhtinas  on tullut
sinne  taasen   monesta  aikaa
kesää viettämään. Omituinen
kaupunki tuo Pietarhovi.
Syntyneenä  tuohon   keisarillisen
kesähuvilan kintereille,  riippuu
se siinä  määrin  tuosta
elinlähteestään,  että  kun
hovi  on  tyhjänä korkeista
asukkaistaan,  on kuni  koko
kaupunki olisi surkastuneena.

    Hovin    komeita     ikkunoita
    peittävät harmaat  verhot,
    uljaat  kuvapatsaat
    sen seinissä    ovat
    rumiin    puukoteloihin
    suljettuina,   suihkulähteet
    kuivina   ja puiston
    käytävätkin lakaisematta.
    Ihmiset haukottelevat
    ikävissään,     kauppiaat
    märräävät  ostajien
    puutetta.  Vaan  annas olla,
    kun hovin  lippu liehuu
    tornissa, kun sen korkea
    omistaja on saapuvilla,

    silloin     on    kaupungissa
    liikettä, elämää,
    aivan  kuin  sumuinen
    syys-taivas äkkiä    olisi
    kirkastunut,    lämpimän
    kevät-auringon    ruvettua
    surkastunutta luontoa
    virkistämään. Mahtavana
    keijottaa hovi  kaikessa
    loistossaan  suihkulähteistä
    hajoavan  vihmasateen
    läpi  heloittavassa
    auringon  valossa;   ihmiset
    hääräävät  ja hommaavat,
    vosikat    kulettavat   kilvan
    "sidokkojaan",

    mielissään     hykertelevät
    puotimiehet kämmeniään.

Niin   on   nytkin.  Puhtaana,
juhlapuvussaan odottaa   uhkea
puisto   korkeita   vieraita.
Eikä    sen    kauan   tarvitse
odottaakaan.  Perintöruhtinaan
pieni seitsen-vuotias poika on
hurmaantunut  tähän luonnon
ihanuuteen. Siellä nähdäänkin
hänen joka  päivä kävelevän
vanhan harmaapäisen opettajansa
mukana.

On  lämmin  aamu.  Aurinko on
niin  korkealla, että se  näkyy
jo yli korkeitten  puitten hovin
päärappusille. Nuori ruhtinas
on jo ennättänyt opettajineen
luonnon helmaan.  Milloin juoksee
ketterä poika vanhusta  piiloon,
milloin vaatii hän  opettajaansa
kilpaa  juoksemaan, aina  sen
mukaan  mitä  hänen  pieneen
päähänsä  pistää.  Opettajan
muistuttaessa,

    ett'ei  hän saanut  niin
    raju  olla, vastaa poika,
    että eihän nyt oppitunti
    ole ja että olihan hänen
    isänsä sanonut:  "Antaa pojan
    mellastaa!" Nyt pisti päähän
    hauska tuuma.

"Ruvetkaamme sotamiehisille,
minä olen kapteeni ja  te olette
rekryytti. Tämä  teidän keppinne
olkoon pyssy. No, smirnaa!"

Mutta vanhuksellepa ei
näkynytkään olevan halua
sotatemppuja tekemään.

"Na pletsbo! Miksi ette  tee? Pian
nyt!" kirkui poika.

"Minä  olen vanha  jo,  lapseni",
rupesi  hetas vanhus  sanomaan,
mutta  kapteeni   ei  ollut
kuulevinaankaan.

"Hiljaa  nyt! sanon  minä!" huusi
hän koettaen matkia komentajan
ääntä.

"No,   no!"   hymyili   vanhus
tehden   pikku ruhtinaalle
mieliksi.

"Na ruuku!" komensi kapteeni.

Rekryytti totteli.

Nyt   komensi  uljas
sotapäällikkö  juoksuun,
lähtien   itse   edellä
tipsuttamaan;   vasta käytävän
käänteessä huomasi hän, että
rekryytti hymyillen istuikin
penkillä.

Se  oli  hirveä   loukkaus
Hänen  Korkeuttansa vastaan.
Kiukustuneena  juoksi  hän
vanhuksen luo, vaatien  häntä
kiven kovaan  heti pystyyn, mutta
kun  tämä   häntä  sen   sijaan
rupesi varoittamaan  sanoen,
ett'ei  hän  saa  tuolla tavoin
käyttäytyä    opettajatansa
kohtaan, pyrskähti  poika
itkemään  lähtien  "isälleen
kantelemaan".

Tultuaan  hovin  edustalle
tapasi  hän  siellä erään
talonpoikais-naisen  joka  pienen
pojan kanssa katseli  ympärilleen
kysyäkseen jotakin.  Mikä  kuva
tuon  surupuvussa   olevan
vaimon kasvoissa!   Nuoruuden
puna   näytti   niissä juuri
lakastuneen,  mutta   rypyt
otsalla  ja laihat  poskipielet
osoittivat,  että  se  oli
karkoittamalla niistä karkoitettu.

    Silmissä  säihkyi  vielä
    tuo  hehku,  jonka luonto  vaan
    muutamille  on antanut,  mutta
    kulmat   olivat  jo   vallan
    niitten   yli saaneet,  tuolla
    syvällä  piilossa ne  enää
    pelokkaasti välähtelivät.

"Ketä  sinä   etsit?"
kysyi   pikku  ruhtinas, unohtaen
äsköisen  harminsa. Äkkiä
kirkastuivat masentuneet vaimon
kasvot.

"Tässä  on   tuomisia  sinulle,
lapsukaiseni", virkkoi hän,
lempeästi katsoen nuoren ruhtinaan
tulisiin silmiin ja ojentaen
hänelle korillisen kauniita,
punaisia marjoja.

"Mansikoita!    Voi,   voi"
huudahti   lapsi riemuiten.
"Minä   lähden   kohta
papalleni näyttämään!"
Tämän  sanottuaan   vikelsi  hän
rappusia ylös ja pujahti sisään.

"Kun  hän  nyt  tulisi tänne,"
huokasi  vaimo, tuijottaen  oveen,
jonka  pikku  ruhtinas  oli
lonkalleen jättänyt.

"Kuule akka", lausui  hänelle
samassa opettaja, joka   oli
oppilaan   perässä   kampuroinut.
"Tiedätkö ken tuo lapsi on?"

"Tiedän       kyllä!"
lausui       vaimo
välinpitämättömällä
äänellä.

"No,  kuinka  rohkenet sinä
sinutella  häntä?"  kysyi
toinen. Muista vast'edes...!"

"Minä olen sinutellut  tuota
lasta jo seitsemän vuotta,
enkä tarvitse siinä teidän
neuvojanne", lausui  vaimo,
joka  ei ollut  kukaan muu  kuin
Kyttä-Kaarlen tytär Mari, vanha
tuttavamme.

Kohta  kuin  hän  oli
kasvatusisänsä  kuoleman jälkeen
Erätöllistä   Pietarhoviin
muuttanut, kulki  läpi
valtakunnan se  riemusanoma,
että perintöruhtinas
Pietarille  oli poika syntynyt.
Tämän   pojan   imettäjäksi
määrättiin   Mari "koska  hän
oli  niin puhdasverinen  ja  terve
ihminen"... Mutta  pian tapahtui
suuri muutos.  Hän naitettiin
eräälle Paaritsan kylän miehelle
Kolppanan seurakunnassa,

    jota    miestä   hän
    ennen   ei    ollut
    nähnytkään... Kerrottiin,
    että se tapahtui keisarinna
    Elisabetin   tahdosta.
    Josko perintöruhtinas    oli
    siihen    myöskin suostunut,
    sitä  ei  Mari  saanut
    tietää, mutta  ei hän  sitä
    uskonut,  koska Pietari herra
    vielä päivää ennen hänen
    lähtöään oli hänelle niin
    ystävällinen ollut.

Näin    oli     Mari    joutunut
suomalaisen talonpojan  vaimoksi,
ja  semmoisena  hän  nyt seisoi
kuusivuotiaan  poikansa  kanssa
tuossa Pietarhovin keisarillisen
palatsin edustalla.

"Kuinka rohkenet sinä?" aikoi
juuri saksalainen opettaja
kiukustuneena   ärjäistä
rohkealle vaimolle, kun
perintöruhtinas Pietari ilmaantui
verannalle.  Tuossa  nyt  seisoi
taasen  Marin silmien  edessä
hänen  rakas Pietarinsa,  mutta
suuresti muuttuneena entisestä.
Hän oli useita vuosia oleskellut
minkä missäkin,  niin ett'ei Mari
ollut   häntä  moneen   vuoteen
saanut nähdäkään.

"Tule  tänne!"   kuuli  Mari
hänen  lausuvan, entisellä
tutulla  äänellään, vaikka
siinä nyt olikin jonkullainen
arvollisuuden väreily.

Vapisevin  polvin  astui Mari
perintöruhtinaan luo, joka
ojensi hänelle kätensä, kysyen:
"Mitä kuuluu?"

"Olen  nyt leski.  Mieheni kuoli
jättäen minut lapseni kanssa
kurjuuteen."

Perintöruhtinas pyysi hänet
sisälle.

Kun   pojat   olivat  kahden
kesken   jääneet verannalle,
katselivat   he  ensin   toisiaan
hetkisen, pikkuruhtinas
erittäinkin tutkivasti.

"Mistä  olet  sinä  kotoisin?"
kysyi  ruhtinas viimein.

Talonpoika ei  vastannut mitään.
Ruhtinas teki uudestaan   saman
kysymyksen,   luonnollisesti
venäjäksi.

"En ymmärrä", vastasi nyt toinen
suomeksi.

Nyt    kävi    pikku   ruhtinas
läpi    koko kielivarastonsa.

Hän kysyi saksaksi ensin,  mutta
se ei tietysti auttanut.

Nyt tuli ranskan vuoro.

"Parlez   vous   po   fransuski?"
kysyi   hän kiukustuneena,
huomatessaan    kielitaitonsa
loppuvan.  Ei tästäkään  muuta
apua  kuin, että opettaja, joka
oli  kysymykset kuullut, nauraen
tuli saapuville.

"Kysykää  häneltä,  monsieur,
mitä  kieltä  hän osaa",
käski ruhtinas.

"Ei  hän  osaa  muuta  kuin  'po
tshuhonski'", vakuutti opettaja.

"No  puhukaa  hänelle 'po
tshuhonski'",  sanoi oppilas.

"En  minä   sellaista  kieltä
puhu!"  vastasi opettaja
ylenkatseellisesti  vilkaisten
köyhään poikaan.

"Miksi ette?"

"Ei kukaan sivistynyt sitä kieltä
puhu."

"Eikö kukaan sivistynyt?"

Sillä   välin  oli   pikku
talonpoika   äimänä kuunnellut
outoa keskustelua,  joka
nähtävästi koski häntä. Kahden
kesken pienen herran kanssa
olisi  hän  kyllä  vielä
joten  kuten  toimeen tullut,
mutta  kun tuo  harmaatukkainen
pörri lähestyi,  loppui hänen
rohkeutensa. Vetäytyen pari
askelta  taakse  päin, vilkasi
hän  apua etsien ovelle päin,

    minkä    taakse    oli
    nähnyt    äitinsä katoavan,
    mutta  kun ei  sieltä
    äitiäkään kuulunut,
    rupesivat suupielet  yhä
    enemmän värähtelemään,
    silmiin  nousi pari
    kirkasta helmeä  ja   pian
    saivat   kasvot  kauhean
    muodon. Punaisen sinisenä
    seisoi hän ensin pari  kolme
    sekunttia  suu  reppanallaan,
    kädet   silmillä,   kunnes
    esille   surkea parkaus
    pyrskähti,

    huomauttaen muita hänen
    tilastaan.

"No   mitä  nyt!"
huudahtaa  pikku   ruhtinas
säikähtäen. Esille  juoksee
kohta  äiti sisältä ruveten
torumaan parkujaa.

"Kalle, mikä sinulle tuli?"

"Minua peloittaa!" änkytti poika.

"Ole nyt hiljaa! Voi häpeä,
häpeä! Tulit kerran kuninkaan
linnaan  ja  täällä  rupesit
tuolla tavoin--häpeä,
häpeä..." Näin  torui
äiti... Jo vaikeni poika.

"Pappa",  virkkoi  pikku  Paavali
kuin  Kallen parkauksesta syntynyt
häiriö  oli ohitse. "Minä tahdon
oppia puhumaan 'po tshuhonski'".

"Tahdotko",  lausui
perintöruhtinas  hymyillen.
"Kunhan  kasvat  vähän
suuremmaksi,  niin  saat kyllä."

Opettaja sai kovan yskän ja katosi
näkyvistä.

"Vai,  tahtooko  hän  oppia
suomea!"  huudahti Mari  suomeksi
ja  lisäsi   sitten  venäjäksi
suomalaisella    murteellaan
"Jumala    sinua siunatkoon
lapsukaiseni."

Kun nyt Mari  hyvästi
rupesi jättämään, huomasi
perintöruhtinas,   kuinka    hän
äärettömällä hellyydellä
lausui  hyvästi Paavalille,  mutta
tuossa hellässä katseessa  oli
jotakin katkeraa surumielisyyttä.
Pietari  herra käsitti  kyllä
syyn.

"Suutele imettäjääsi!" käski
hän poikaansa.

Hämillään           lähestyi
ruhtinas talonpoikais-vaimoa.
Säihkyvin  silmin  painoi
silloin Mari ylhäisen  lapsen
syliinsä, karkeat kyynelkarpaleet
vierähtivät  hänen  silmistään
ruhtinaan  poskille.  Näytti
siltä  kuin  tuo suutelo olisi
hänen  otsaltaan rypyt poistanut,
hänen poskilleen entisen sulon
tuonut.

Iloisena, tyytyväisenä  läksi jo
Mari poikansa kanssa pitkin hovin
puiston käytävää astumaan,
poveensa  piilottaen kilisevää
kukkaroa, jonka Pietari herra
erotessaan oli hänelle antanut.

"Jumala  häntä  siunatkoon!"
huokasi  vaimo...  "Minä
pidän kyllä  huolen sinusta!
Kun käteni saan vapaaksi, silloin
en sinua unohda! Niinhän hän
sanoi... Ja hän  kyllä sanansa
pitää." Näin tuumaili  Mari
itsekseen.  Oikealla  kädellään
talutti hän  poika naskalia,
joka kompastellen koetti tepsuttaa
äitinsä rinnalla... Kallekaan ei
tyhjin kourin hovista lähtenyt.

    Hänellä   oli   jotakin
    kainalossa,   jota hän
    alinomaa    kumartui
    katsomaan.  Siellä   hirnui
    uljas  harmaa   sotaorit,
    pienen  ruhtinaan  itsensä
    antama,--kiitos äsköiselle
    parkaukselle.

"Äiti", yritti poika  sanomaan,
mutta kompastui käytävän
käänteessä.

Kun  vihdoin   oltiin  puutarhan
ulkopuolella, kysyi taasen poika.

"Mitä se kuninkaan poika sanoi,
jotta minä olin hänen poikansa
näköinen?"

"Ei nyt ole aikaa
poikaseni. Kiiruhtakaamme nyt
vaan  hevosen luo.  Pitkä matka
on edessämme," vastasi äiti,
tahtomatta ruveta selittämään.

"Kuinka pitkä?" kysyi poika.

"No kuinka pitkä oli kotoa
tänne?"

"Ah niin! Neljäkymmentä virstaa!"

Pian olivat äiti ja poika matkalla
Paaritsaan.

IV.

Aikoja  on  kulunut.   Keisarinna
Elisabet  on jo  haudassa,
Pietari  herrakaan ei  enää
ole olemassa.  Hän  "sai
kätensä  vapaiksi",  mutta se
tuli  hänen omaksi  turmiokseen.
Katariina Toinen on nyt Venäjän
valtaistuimella... Kaikki menee
taasen  entistä menoaan. Ihmiset
ovat jo täydellisesti  perehtyneet
uusiin oloihin.  Ja suuriko muutos
olikaan.

    Olihan  vanhan "rouan"
    sijaan vaan  tullut nuori
    Katariina. Ja muutos tuli niin
    äkkiä, että nukkuva  kansa
    tuskin  ennätti herätä,
    kun se takaisin uneen
    tuuditettiin.--

Perintöruhtinaan   nimeä
kantaa  nyt   reipas
nuorukainen, Paavali. Hän on jo
täysi-ikäiseksi julistettu.

Onneton nuorukainen! Lapsuuden
muistot vyörivat hänen
mielessään sekavana sumupilvenä
vaan. Hän olisi niin monessa
asiassa tahtonut selitystä,
varmuutta saada. Mutta
keltä? Äiti, keisarinna,
ei  kohtele  häntä äidin
hellyydellä,  kaikkea muuta;
hovimiehet  katsovat häneen
kylmyydellä, melkein ivalla... Ja
kaikkein harmillisinta on,

    että     nuo     äidin
    "neuvon-antajat" kohtelevat
    häntä sellaisella
    masentavalla ylenkatseella,
    että   hän  usein   rupeaa
    epäilemään,   onko
    hän   lainkaan  Venäjän
    perintöruhtinas.  Synkkänä
    salaisuutena  on hänellä
    isänsä surma  yhäti. Hän ei
    silloin asioita käsittänyt,
    mutta nyt hänessä nousi
    pakostakin  se  ajatus, että
    hänenhän  sen pitäisi tuolla
    käskemässä olla,

    jos  hän kerran  Pietari
    III:n poika  oli, kuten
    sanottiin.  Hän olisi
    ollut  valmis ajattelemaan
    kauheampaakin.

Ikävällä oli hän odotellut
taasen kevään tuloa.
Talvella täytyi aina  olla
noitten inhoittavien hovimiesten
näkyvissä,  joita  hän  ei
voinut kärsiä.  Kesällä
saattoi sen  sijaan  vapaasti
liikkua metsästyksillä ja
tutkimusretkillä.

Jo   olivatkin   Pietarin
puistot   muuttuneet viheriöiksi,
puitten   lehdet   kyllä   vielä
olivat  pienenlaisia,  mutta
sen  ihanampi  oli tuoksu,  jota
tuulen  löyhäykset  levittelivät
ihmisistä  vilisevien   katujen
tukahduttamaan ilmaan.    Usein
nähtiin    perintöruhtinaan,
ajatuksiin   vaipuneena,
kävelevän   varhain aamusin
kesäpuistossa muitten vielä
nukkuessa.

Niinpä  oli  Paavali   taasen
eräänä  kauniina toukokuun
aamuna    kävelyllä
virkistämässä itseään,
haihduttamassa niitä  synkkiä
jälkiä, jotka   yön   unet
olivat   hänen   sieluunsa
painaneet.  Hän kävi  hitaasti
eteenpäin  aivan puiston  aidan
vieressä,  seisattui  välistä,
pisti   kepillään   reiän
tuoreesen   käytävän hiekkaan,
pisti toisen, kolmannen,

    ja   pian  muodostui   siihen
    jonkinlainen kuvio. Hän
    katsoa  tuijotti siihen
    hetkisen ja  läksi  sitten
    taasen  eteenpäin  keppi
    selän takana.

Juuri  kun hän  astui puiston
portin kohdalle, hyöntäsi hänen
eteensä talonpoikaisnuorukainen ,
lähes hänen pituisensa.

"Mitä,   mitä  sinä   aiot?"
kysäsi   ruhtinas ankarasti.

"Pyydän  nöyrimmästi  anteeksi.
Minut  lähetti tänne  eräs
onneton   kuoleva  vaimo
sanomaan sinulle nämä  sanat:
'Imettäjäsi  odottaa sinua
Kolppanan   Erätöllissä.
Hänellä   on  sinulle
kirje   isältäsi!'"
Nöyrästi   kumarrettuaan
pyörähti  nuorukainen portista
ulos. Ennenkuin ruhtinas  ennätti
sanaakaan virkkaa,  oli  hän
näkymättömissä.

"Minun   imettäjäni..."
toisti   hämmästyneenä Paavali,
"kirje  isältäni!   Mitä,
mitä  tämä merkitsee?--Hän
on    jo   poissa!----Olisiko
mahdollista!  Niin! Minä  muistan
aivan  hyvin, kuinka  hän  kävi
Pietarhovissa...  He  olivat
kahden   kesken  sisällä----Voi
taivas!  Ehkä saan   selityksen
kaikelle!----Sinne   lhden
välttämättä.----Kolppan
an Erätölli!----Kuinka sen
löydän?"

Näin tuumaili  nuori
perintöruhtinas kiiruhtaen hoville
päin.

"Missä   on    isäni   vanha
'Jägermeister'", kysyi  hän
soitettuaan  kultanappi-palvelijan
huoneesensa.

"Kyllä   hän   on    täällä
hovissa,   Teidän Korkeutenne;"
vastasi palvelija.

"Heti tänne hänet!" komensi
ruhtinas.

"Heti  paikalla, Teidän----"
mutisi palvelija, mennessään.
Hetkisen      päästä     saapui
Jägermeister.

"Tiedättekö,   missä   Kolppana
on?",   kysyi Paavali.

"Voi  rakas  ruhtinaani!  Kuinka
en  nyt  minä sitä  tietäisi.
Vaikka   minun  tukkani  onkin
valkeaksi  käynyt,  on   muistini
yhäti  vielä kuin partaveitsi.
Aina teidän isävainaannekin,
kepeät  mullat   hänen
siunatulle  haudalleen,
aina  kysyi minulta,  kun
hän  jotain unohtanut oli...
Hän   nimittikin  minua   siitä
syystä 'muistikirjakseen',

    jos suvaitsette minun sitä
    ilmoittaa".

"Tiedätte  siis myöskin  missä
siellä  Erätölli on?" keskeytti
nuori ruhtinas.

"Ka  kuinka  en  minä sitä
tietäisi",  aloitti taasen
hovimies.    "Unohtumattomina
ovat mielessäni  pysyneet ne
hauskat hetket,  mitkä onnettoman
isävainaanne  seurassa sain
siellä viettää. Hauskat,
sanon minä, sillä  hän sanoi
niitä hauskoiksi, ja  mikä
hänestä oli hauskaa, se oli
hauskaa minustakin. Siellä asusti
siihen aikaan eräs suomalainen
metsästäjä,

    jolla oli nuori  kasvatti
    ... ja tästä--jos
    sallitte    minun     siitä
    kertoa--piti isävainajanne
    hyvin  paljon--ja  suloinen,
    ihmeen ihana tuo impi olikin."

"Mikä  hänen   nimensä  oli?"
kysyi  ruhtinas uteliaasti.

"Niin,  senkin  muistan  aivan
hyvin.  Eikä  se ollut huonompi,
rumempi  kuin tyttökään... Päin
vastoin sopi se hänelle
erinomaisen hyvin. Sitä
aina isävainajannekin sanoi.
Hänen nimensä oli sama  kuin
vapahtajamme  äidillä----"
jutteli vanhus.

"Siis Maria."

"----ja jos  todella kukaan
syntinen ansaitsee olla  Pyhän
Marian  kaima, niin  ansaitsi  sen
ainakin   hän,  niin   puhdas
ja  siveä   hän oli----ainakin
siihen aikaan."

"Mutta   eikö   hän
sittemmin   ollut   minun
imettäjänäni?" kysyi ruhtinas.

"Hm.  Kyllähän  se  on  totta",
lausui  vanhus hämillään,
"mutta kaunis  ja viehättävä
oli hän silloinkin, vaikka olikin
suomalainen."

"Hän oli siis suomalainen ihan
varmaan?"

"Ei  hän venättä  osannut  ensi
alussa  yhtään, mutta solkkasihan
se lopulla jo jotakuinkin."

"Hm",   tuumaili  Paavali.
"Aavistan  jotakin odottamatonta.
Äitini  kylmyys,   hovimiesten
ylenkatse!----Huomenaam
una  lähdemme   sinne
metsästys-retkelle, me kahden",
lisäsi hän.

"Huo----huomenna!  Kuten vaan
haluatten! Mutta huomennahan on
pidot täällä hovissa", huomautti
Jägermeister.

"Ei  tee  mitään!"  lausui
Paavali.  "Lähdemme matkalle
jo aamun koittaessa. Siitä ette
hiisku kellekään".

Jägermeister    lähti,
jättäen    ruhtinaan
ajatuksiinsa.

V.

Jos nyt  käymme takaisin sille
kankaalle, mitä kahdeksaantoista
vuoteen emme ole nähneet,
niin tapaamme kyllä vanhan
tutun Erätöllin entisellä
paikallaan,  mutta  mikä  muutos
kuitenkin  on sillä  välin
tapahtunut! Nuo  humisevat  puut,
Marin  vanhat ystävät,  ovat
kyllä vielä  yhtä vakavia,
ystävällisiä   kuin  ennenkin,
mutta niitten rungot ovat
muuttuneet rösöisemmiksi,

    moni  oksa, jolta  peipponen
    ennen  Marille pilpatti,   on
    kuivunut   ja  sen   sijaan on
    ylemmäs    uusia   vielä
    mahtavampia ilmaantunut;
    pieni pelto,  jossa ennen
    niin kaunis oras rehoitti,
    on ahoksi muuttunut; kaunis
    koivikko on sen nyt peittänyt,
    sinne tänne ovat  ahkerat
    muurahaiset perustaneet
    uudisasutuksen ja  näkyvät
    oikein  hyvin jo perehtyvän
    uudessa kodissaan...

    Ja minkä näköisenä on
    itse tölli! Olkikatto on
    muuttunut rikkatunkioksi,
    johon pyöreä koivun alku  on
    iskenyt  juurensa. Ylpeästi
    heiluttelee se  auringon
    paisteessa päätään
    maasta   taivasta   kohti
    ponnisteleville vertaisilleen,
    jotka  suurempien  varjossa
    tuskin   saavat  maistaakaan
    aamuauringon suloista
    lämmintä.

"Ylvästele vaan!" arvelevat
nämä, "kyllä sieltä pian
alas tulet."

Ja vaara sitä todella uhkaakin.

Lyngällään on  jo
tölli. Joll'ei  joku armelias
ihmiskäsi  olisi   sen  tueksi
paria  pönkkää asettanut, olisi
sen päivät jo olleet luetut.

Kahdeksantoista  vuotta   oli
Erätölli  saanut olla huhkainten
asuntona, kun se  taasen pääsi
ihmisen palvelukseen.  Ken oli
moisen hökkelin kodikseen
ottanut?  Käykäämme sisään.
Ei  ole enää  pöytää
oikeassa  nurkassa,  ei  ruskeata
kolpitsakaappia.  Entisistä
huonekaluista  on jälellä  vaan
tuo   pölkkyjen  päälle  rakettu
vuode, uusia ei ole lainkaan.

    Vähän   olkia   on
    vuoteelle   levitetty.
    Niillä  loikoo   surkastunut
    vaimoihminen.  Hän  on niin
    ääneti, että  joll'ei
    silloin tällöin  hiljaa
    oikahtaisi, luulisi  hänet
    kuolleeksi.

"Poikani, poikani! Tällä
tavoinko annat äitisi kuolla?--Oi,
Jumalani!  Armahda minua!
Lähetä hänet tänne. Muuta  en
pyydä. Kuolen mielelläni kun
hänet  vaan   nähdä  saan".
Näin  rukoili onneton itsekseen.

Jo   on   päivä  korkealla.
Pienet   vesatkin levittelevät  jo
iloisina  lehtiään  taivaalla
rehentelevän   auringon
paisteessa...   Äkkiä kuuluu
pamaus,  joka   vierii  puulta
puulle, kunnaalta  kunnahalle
yli  soitten, kankahitten
ja katoaa viimein kauas
maanääriin. Jänis herää
aamu-unestaan  viidakossa, tetri
tuolla lentää räpsyttää,
tulee aivan töllin kohdalle,

    laskeutuu  alas, yrittää
    taasen nousemaan, mutta
    turhaan;   siinä  maassa   se
    vielä hetkisen   tipikoitsee,
    availee   suutaan muutaman
    kerran   ja  jäykkenee
    viimein veriselle  nurmelle
    ihan  töllille  tuovan polun
    viereen. Tuolta  rientää jo
    ampujakin esiin. Öllerö
    jänis,  joka tuohon
    seisattui unen-pöpperössä
    töllöttämään, saa
    häneltä toisen   täräyksen
    tulijaisiksi  ja   jää
    liikkumattomaksi...

    Kohta    tallustaa
    näkyviin    toinenkin
    metsästäjä,   harmaapäinen
    vanhus   täysi vastakohta
    tuolle      ensintulleelle
    nuoremmalle.  Mikä  eroitus
    todella  noissa kahdessa!
    Toinen   hienoverinen,
    reipas nuorukainen,
    jonka     verevät    kasvot
    hehkuvat   elämänhalusta,
    toinen   paljon kokenut,
    ryppyinen  vanhus,  jonka
    suurta kreikkalais-nenää
    nuuskaajat     saavat
    kateudella katsella.

    Sen   tiesi   vanhus;  siksipä
    hän   niin tuntuvasti
    nenäänsä   puhuikin,
    jotta sen   mahtavuus
    paremmin   huomattaisiin.
    Niin   ainakin    vakuuttivat
    kadehtijat.  Nuorukaiselta
    puuttui taasen  kokonaan tuo
    kreikkalainen  nenän koriste,
    pikemmin oli hänellä  päin
    vastoin,  mutta sen  puutteen
    korvasi   hänellä   taasen
    korkea,   älyä, miehuutta
    todistava otsa,

    jota kaunis tukka varjosti.

Vaikka väsyksissä, hyppäsi
nuorukainen uljaasti kaatuneitten
puitten  yli   töllin  eteiselle
tantereelle  ja  otuksista
huolimatta  suoraan ovelle.
Ken olisi  se  muu  ollut, kuin
vanha tuttavamme Paavali, Venäjän
perintöruhtinas.

"Teidän Korkeutenne, täällä on
tetrikin!" huusi vanhus kumartuen
jotain maasta nostamaan, mutta
Paavali  ei sitä  enää kuullut.
Sisälle riensi hän.

Kuultuaan   pamaukset   oli   vaimo
kääntynyt vuoteellaan. Tuossa
lepäsi hän  nyt tuijottaen ovea
kohden.  Entiset  ajat  muistuivat
hänen mieleensä.  Kuinka   monta
kertaa   oli  hänen sydämmensä
ilosta   värähtänyt   tuon
äänen kuultuaan,  olihan  se
tuonut  hänelle  hetkiä, joitten
muisteleminen oli hänen kurjan
elämänsä ainoana lohdutuksena
ollut.

"Hän   tulee",    huoahti
vaimo,   "ennenkuin Kallekaan   on
palannut.--Apua   en   häneltä
kuitenkaan enää tahdo. Nähdä,
puhutella vaan ja sitten kuolla."

"Te  kutsuitte  minua?" lausui
perintöruhtinas lähestyen
liikutettuna sairasta.

"Tule armahani, tule tänne
luokseni, käy tuohon jalkoihini
istumaan...  Minulla   on  sinulle
paljon sanottavaa".  Näin lausui
vaimo, ottaen kirjeen, jonka hän
ojensi ruhtinaalle.

"Lue  tämä! Siinä
lienee  jotakin, joka  puhuu
puolestani!" lisäsi hän.

Paavali repäsi kuoren auki.

"Mitä!" huudahti hän, "isäni
käsiala".

"Tämä  vaimo,  poikani
imettäjä,  on  hänelle paljon
läheisempi  kuin  luulisikaan.
Hän  on poikani Paavalin äiti.
Hän itse tietää enemmän kertoa.

Pietarhovissa Toukokuun 4 p. 1761.

Pietari."

"Minun äitini!" huudahti Paavali
hämmästyneenä.

Äänettömyys seurasi.

"Sinä  hämmästyt", alotti
viimein äiti.  "Sitä en  kummeksi
lainkaan.  Tiedän,   ett'et  ole
aavistanut   äitisi   kohtalon
näin   surkean olevan".

"Kuinka  ei  isäni  sitten ole
sinusta  huolta pitänyt?"

"Voi poikaseni. Sitä ei Jumala
sallinut."

"Kuinka?"

"Sydäntäni ahdistaa kovasti,
mutta minä koetan kumminkin kertoa
sinulle kaikki."

Nyt   kertoi   äiti
elämäkertansa.   Äänetönnä
kuunteli poika.

"Mutta saihan isäni  sitten
'kätensä vapaiksi'.  Kuinka   ei
hän    heti   kiiruhtanut   sinua
pelastamaan?" kysyi  poika, kun
kertomus alkoi lähetä loppuaan.

"Sen  hän  tekikin.  Me
pääsimme  vapaiksi  ja meidän
kanssa  koko  Paaritsan  kylä.
Minulle antoi hän hyvän talon
ja rahaakin paljon, mutta kun tuo
kauhea tapaus tuli, kun isäsi
hirveällä tavalla murhattiin----"

"Murhattiin? Mistä sen tiedät?"

"Kuka ei sitä tietäisi."

"Oletko varma siitä?..."

"No  niin  ihmiset   kertoivat",
lausui  vaimo hiljaa.  Ääni
tuli  yhä  heikommaksi,  silloin
tällöin avasi hän silmänsä
puoleksi auki, mutta puhui
enimmäkseen ummessa silmin.

"No  kuinka kävi  sitten teidän?"
kysyi taasen Paavali.

"Muutaman   vuoden   saimme   olla
rauhassa," aloitti  taasen  vaimo,
"mutta  sitten  nousi rettelöitä
herrain   kanssa.  Nämä
päättyivät siihen,  että
jouduimme  erään ahnaan  julmurin
alustalaisiksi... Tämä  tiesi
että  minulla oli hyvät  varat.
Yhä vähemmäksi  kävivät
varani, kunnes en veroja  jaksanut
enää maksaa. Silloin sain muun
hyvän päälle raippoja siksi,

    että olin muka  rahani
    piiloittanut. Taloni otettiin
    minulta pois  ja meidät
    ajettiin vanhaan  saunaamme
    asumaan... Tämä  kaikki
    tapahtui tänä keväänä..."

"No,  miksi et  heti  minulle
tietoa  antanut?"  kysyi Paavali.

"Hm. Olihan syytä
epäilyksiini. Enhän tahtonut
sinun onneasi häiritä."

"Minun onneani!"

"Toiseksi   en  sieltä   olisi
päässyt   sinun puheillesi,
vaikka  olisin tahtonutkin.  Vasta
kun tänne pakenimme,  saatoin
poikani Pietariin lähettää."

"No, tietääkö hän, että
poikasi olen?"

Vaimo avasi silmänsä selälleen.

"Kuinka olisin  minä sitä
kellekään ilmaissut!  Enhän
toki! Käskihän isäsi minun
salaamaan sitä kaikilta."

"Koeta  nyt koota  voimia. Minä
toimitan sinut rauhaan  täältä",
virkkoi poika  kyynelsilmin.  Hän
käsitti  jo  kuinka  tuo  kurjan
näköinen vaimo oli  saattanut
hänen korkean  isänsä niin
läheisesti itseensä kiinnittää.

"Kiitoksia, armahani!  En minä nyt
enää apuasi tarvitse...  Minä
pääsen  jo rauhaan.----Lähetä
nyt vaan  terveisiä isällesi,
minä  menen hänen luokseen.
Siellä  olemme yhden  vertaisia.
Ei kukaan  voi   eroittaa  minua
hänestä".  Näin sopotti kuoleva
hiljalleen.

"Vie  hänelle  terveisiä...
Sano,  että  minä kostan  hänen
surmaajilleen",  lausui  Paavali
kyynelsilmin.

"Poikani, älä sitä tee.  Kosto
ei ole ihmisten, se on Jumalan".

Nyt   astui   Jägermeister
sisään.   Ruhtinaan käskystä
oli hän  viipynyt ulkona jonkun
aikaa.  Mutta kun  tätä ei
kuulunut, ikävystyi  hän ja
pistäysi katsomaan.

"Hiljaa!"  osoitti   Paavali.
Mutta   kun  hän käänsi
päänsä kuolevaan,  oli jo
viimeinenkin elonmerkki kadonnut.

Paavali nousi seisaalleen.

"Nyt  on elämä  selvänä
edessäni!" lausui  hän kovalla
äänellä. "Kun  Paavali
Ensimmäinen  on Venäjän
valtaistuimella,  seisoo tällä
paikalla uljas  kirkko,  jossa
joka  Pietarin  päivänä
vietettäköön muistinjuhlaa
Pietari Kolmannen ja hänen
poikansa äidin kunniaksi".

Hämmästyneenä seisoi vanhus.

"Olisitteko te----" alkoi hän
kysyä.

"Sitä ette saa kysyä ennenkuin
olen keisarina", keskeytti
perintöruhtinas.

"Luulen,  että täällä  on
tapahtunut  sellaisia asioita,
että  Teidän Korkeutenne  on
suvainnut unohtaa  nälkänsä",
virkkoi  hovimies, kääntäen
puheensa toiseen  aineesen,
huomattuaan, ett'ei tämä tahtonut
ruveta selityksiin.

"Niin, sen olen unohtanut",
vastasi ruhtinas.

Mentiin siitä kedolle ja ruvettiin
aterialle.

Tuskin olivat he ehtineet
ruokaryyppynsä ottaa, kun
metsästä tuli  näkyviin
nuorukainen,  joka kiirein  askelin
viuhtoi  pussi selässä  kohden
tölliä. Se oli  sama nuorukainen,
jonka Paavali oli Kesäpuistossa
tavannut...

"Siinäpä   hän   tuleekin,
tuo   velipuoleni", virkkoi
ruhtinas    itsekseen   ja
viittasi nuorukaisen luokseen.

"Jumalan  kiitos! Te  ennätitte
siis  ajoissa?"  kysyi nuorukainen
ensi asiaksi.

"Juuri   paraaksi   hänen
kuolinvuoteelleen", vastasi
Paavali.

"Kuolinvuoteelleen?" huudahti
nuorukainen. "No miksi ette
antaneet hänelle syötävää?"

Paavali hämmästyi.

"Onko  hän siis  kuollut?"
kysyi vasta  tullut epäillen.

"On."

"Siis nälkään!"

"Nälkäänkö?"

Kun  pojan ensi  suru  oli
laimennut,  ilmoitti Paavali
hänelle,  että   hän  aikoi
hänestä pitää  huolen. Tämä
tieto saattoi  nuorukaisen
entiselleen.

Ennenkuin herrat läksivät,
pisti Paavali pojan käteen
muutamia   seteleitä,
käskien   hänet kunniallisesti
hautaamaan   äitinsä  Kolppanan
kirkkomaahan. Vielä  antoi
hänelle todistuksen, että
hän   oli  perintöruhtinaan
miehiä,  ja käski  hänen heti
hautauksen jälkeen  tulemaan
Pietariin. Sitten läksivät
herrat.

VI.

Ennenkuin  tarun  loppuhun
ryhdymme,  käykäämme katsomaan,
kuinka Kallen kävi Pietarissa.

Niin.  Hän  tulikin  Paavalin
käskyä  totellen kohta,
äitinsä haudattuaan,  Pietariin
ja pääsi oman pyyntönsä mukaan
leivänpaistajaksi.

"No,    mihinkä    toimeen   sinä
kernaimmin haluaisit?" oli Paavali
kysynyt.

"Enhän  minä   tuota  tiedä
itsekkään,  miksi tässä----"

"Tahdotko tulla minun
pikentikseni?"

"En, en minä sellaiseksi tahdo."

"No, tahdotko ruveta
talliknihdiksi?"

"Enhän minä sellaisia ylhäisiä
virkoja ymmärrä.  Vaan jos minä
pääsen leivänpaistajaksikin tahi
muuksi sellaiseksi, niin--"

"No, sinä pääset
leivänpaistajaksi!"

Tämmöinen   oli  se   keskustelu,
joka   hänen toimensa määräsi.

Suuren  leipäuunin ääressä
sai siis  Kalle nyt häärätä
aamusta iltaan.

Paavali  kävi   aina  välistä
hänen  kanssaan siellä
suomea paahkuroimassa. Hän oli
päättänyt vihdoinkin  oppia
sitä kieltä  puhumaan  millä
ehdolla hyvänsä.

Näin     kului     vuosia
monta,     kuluipa kymmenenkin.
Yhäti   istui  mahtava  Katariina
Venäjän  valtaistuimella,
yhäti  oli  Paavali
perintöruhtinaana,     yhäti
oli     Kalle leivänpaistajana.

Paavali  oli  kuitenkin   ottanut
sillä  välin suuren askeleen.
Hän oli  mennyt avioliittoon.
Kun  hän  Kallelta  kysyi,  eikö
hän  lainkaan naimisiin  halunnut,
arveli  tämä  aina,  että eihän
tässä ole aikaa sellaisiin.

Kerran  oli  Kalle  saanut
toimekseen  korjata suuren kiukaan
arinaa. Juuri kun hän paraillaan
oli  kiukaassa  vatsallaan  niin
että  paljaat jalat  vaan
näkyivät,  sattui  Paavali
taasen tulemaan,   tällä  kertaa
vanhimman  poikansa Aleksanterin
kanssa. Hiljaa  lähestyi
ruhtinas kiukaata   ja    rupesi
kutkuttamaan   Kallen jalkapohjia.

Joku  toinen  olisi, voinut
suuttua  mokomasta kiusanteosta,
mutta   sitä  ei  hyväluontoinen
Kalle tehnyt.

"No,  braat  [veikko]
älähän  tuossa!"  virkkoi hän
ystävällisesti. Sitä  ei Paavali
kuitenkaan ollut kuulevinaankaan.

"No mutta  braat, olehan nyt
siivolla. Miksikä sinä
kutkutat?"  jatkoi   yhä
leivänpaistaja nauraen.

Nyt  vilkasi hän  kuitenkin
kiukaan suulle  ja huomasi, ken se
siellä kutkutti.

Kohta oli hän jaloillaan.

Pikku ruhtinaasta oli tuo
erinomaisen hupaista, ja
hän nauraa  kikatti kaikesta
sydämmestään.  Paavali taputti
Kallea  olkapäälle aikoen juuri
sanoa jotakin, kun sisään astui
pikku ruhtinaan opettaja.

Tämä viittasi ankarasti
Aleksanterille, käskien tätä
seuraamaan itseään.

"Hän on täällä minun
kanssani!" virkkoi Paavali
mahtavasti.

"Mutta  minä  vaadin   häntä
kohta  seuraamaan itseäni",
vastasi opettaja röyhkeästi.

"Kuinka rohkenette?" aikoi Paavali
ärjäistä.

"Ja  siihen  olen  saanut täyden
vallan  Hänen Majesteetiltaan",
lisäsi  hovimies,  taluttaen pojan
kädestä ulos.

Paavali parka!  Perintöruhtinaana
tuolla tavoin kohdeltu.   Hän
kuitenkin  hillitsi   itsensä
kääntyen ikäänkuin ei  mitään
olisi tapahtunut, Kalleen.

"Sinä  nimitit  minua  äsken
braatiksi.  Tästä lähtien saat
minua  siksi aina nimittää",
sanoi hän  taputtaen vielä
kerran häntä  olkapäälle.
Sitten  läksi Paavali.  Kovasti
oli  keisarinna häntä  kohdellut,
ylpeitä  olivat  hovimiehet
häntä kohtaan olleet,  mutta
näin röyhkeästi ei häntä
toki oltu  vielä loukattu  oman
poikansa silmien edessä.

VII.

Taas    suuri     hyppäys
ajassa.    Venäjän
valtaistuimelle  on   vihdoin
noussut  Paavali Ensimmäinen,
neljänkymmenen   kahden   vuoden
vanhana.  Tukala oli  tuo pitkä
odotuksen aika ollut. Hellä,
jos  vähän jurokin nuorukainen
on muuttunut  ankaraksi, jäykäksi
mieheksi, jonka kasvoista heijastaa
kaikki se  katkeruus, joka hänen
sielunsa on aikojen kuluessa
täyttänyt.

Elämä   hovissa  on
myöskin  muuttunut.   Nyt ei
ole   enää    käskemässä
nainen,   johon kaikenlaisia
elementtiä on  vaikuttamassa,
nyt on  valtaistuimella   mies,
jonka   edessä  on polvilleen
heittäydyttävä, kuten
ennenmuinoin vanhain   tsaarien
aikoina.   Välistä   kyllä
vielä  tuo  entinen herttaisuus,
kuni  aurinko syksyisellä
taivaalla,  pääsee pilven
kolosta paistamaan,

    mutta   silloin   kuin  tuo
    synkkä   sumu poistuu,
    silloin   kuin   keisarin
    otsa kirkkaammin, hellemmin
    loistaa, silloin on se
    vaarallisin  kaikista. Voi
    sitä,  joka ihanan auringon
    paisteessa unohtaa myrskyn
    mahdollisuuden!   Elämänsä
    se   Siperian kaukaisilla
    mailla nääntyä saa.

Tämmöiseksi    kuvataan
yleiseen    Paavali
Ensimmäistä. Harvat, hyvin
harvat vaan tietävät kertoa
siitä   kuinka  hänen   oikkunsa
eivät lainkaan olleet  niin
silmäänpistäviä,  kun hän
Inkerin  maaseuduilla   kuleskeli
talonpoikain keskellä.  Ei  ole
liioin  annettu  selitystä
sille,   miksikä   hän   keskelle
suomalaista paikkakuntaa Hatsinan
kylään rakennutti muhkean hovinsa
ikävään,

    syrjäiseen   paikkaan,
    jonka   kuivuutta ainoastaan
    pieni mitätön  puro
    kostutteli, vieläpä    otti
    hovinsa    palvelijoiksi
    ainoastaan suomalaisia.

Huomattavaa  on, että  hän
Suomen  (Finljanski) rykmenttiin
otti ainoastaan rekryyttiä
Hatsinan likitienoilta    ja
perusti    omannimisensä
(Pavlovski)     rykmentin,
johonka     vielä tänäpäivänä
otetaan    ainoastaan   sellaisia
jäntteröitä,   keskikasvuisia
miehiä,   joilla nimenomaan  on
suuret  kasvot  ja  leveä,  jos
mahdollista vähän pysty nenä,

    kuten  oli  Paavalilla
    itsellään  ja  kuten
    tiedetään suomalaisella
    rodulla ylimalkaan olevan.

Pietarin  päivänä  vuonna
1800  vihittiin  uusi Kolppanan
kirkko. Se on rakettu
nelikulmaisista paksuista
paasista,  kuten   kaikki  Paavalin
rakennukset  Hatsinan  tienoilla.
Sen  korkea, suippo  torni,
jonka  huipussa   kukko  yhäti
pyörähtelee  mahtavasti  seudun
yli  katsellen, on  vielä  tänä
päivänä  matkustajan  huomiota
puoleensa kääntämässä.

    Se  muistuttaa  aina  jotakin
    salaperäistä tapausta,  jonka
    enää tietää  kertoa  vaan
    joku vanhus syrjäisimmässä
    kylässä.

Kerrotaan, että  aina
odottamattomien tapausten edellä
tornista kuuluu  öisin hiljainen
kumina, aivan   kuin    kellot
itsekseen   hiljalleen soisivat.
Kansantaru   tietää   vielä,
että kun  kirkko  oli  valmiiksi
saatu,  huomattiin ett'ei
ollut  yhtään ihmishenkeä
rakennettaissa menetetty, joka
muka on ihan välttämätöntä,
jos kirkolle menestystä toivoo.

    Mutta  kun  kirkon  vahti ensi
    kerran  oli tuon  salaperäisen
    kuminan  kuullut ja  sen
    tähden   yöllä   kirkkoon
    meni,   sanotaan kirkonhaltijan
    hänelle   kamealla  äänellä
    huutaneen:

"Rakennettaissa   en  ole
yhtään  ihmissielua saanut,
mutta  kerran tulee se  Pietarin
päivä, jolloin  maa   koko
kirkon  jumalanpalveluksen aikana
nielee syvyyteensä."--

Paaritsan  kylässä   Kolppanan
seurakuntaa  on veroton  maatila,
joka  nyt on  lohottu kolmeen
osaan. Tämän maatilan omistajia
kutsutaan vielä tänä  päivänä
"kuninkaan  braatoiksi".
Suvun vanhimman  hallussa
on  vielä Paavali  keisarin
omakätisiä  kirjoituksia  13
ja  31  päivältä Lokakuuta
1799,  joilla hän  lahjoittaa
tämän maatilan  Kaarle
Jordaninpojalle  Sykiäiselle
ikuiseksi omaisuudeksi,

    vapauttaa   hänet
    vaimoineen,   lapsineen
    kaikista     veroista,
    vieläpä     pojat
    sotapalveluksestakin.
    Yleiseen  nimitetään heitä
    nykyjään    Lokottajiksi,
    jonka haukkumanimen  Kaarle
    ukko kuuluu  saaneen siitä,
    että hän  oli naapuriensa
    puolesta puhua "lokottanut"
    herroja vastaan.

Lyngällään  on jo  se rakennus,
jossa Paavalin sanotaan  usein
vieraissa  käyneen, ja  joll'ei
muistoa olisi  jälellä, ei
voisi aavistaakaan, että  noitten
köyhien  talonpoikain isoisä  oli
aina  ollut  tervetullut   keisarin
hoviin  ja saanut  keisaria
"braatikseen"  nimittää--kuten
kerrotaan.
Comments